Gestigmatiseerd ?

                           

‘Alles ervaren en het goede behouden’ zei mijn moeder vroeger al.

Eigenlijk wil ik hier helemaal geen letter aan weiden, maar wat mij vanochtend gebeurde nodigt zo uit, om het dit keer wel te doen. Ik ben faliekant tegen het gebruik van mondkapjes en zeker degene die niet medisch getest zijn die wij (het volk) mogen dragen. Een deel van het volk draagt vanuit welke overtuiging dan ook deze mondkapjes en de achterliggende reden doen in deze niet ter zake. 

Men hoeft aan mij niet uit te leggen waarom men zich laat verplichten tot het dragen van zo’n onding. Ik hoef ook niet uit te leggen waarom ik er geen draag. Ik laat mij onder geen beding leiden door angst en ook niet door een stel incompetente bestuurders dat lijkt mij duidelijk. Ik houd mij verder braaf aan de afstandsregels en komt precies op het tijdstip dat ik verwacht word binnen. Schud geen handen en neem plaats in de wachtkamer van de huisarts. Op gepaste afstand van een mevrouw met mondkapje.  Wanneer men mij komt halen blijkt deze dame voor mij te zijn? en wordt mij medegedeeld dat men uitloopt. Ik zit in een lege wachtkamer en vermaak me met een lesje Spaans op mijn Iphone.  Dan komt de receptioniste om mij te vertellen dat mondkapjes verplicht zijn?! Hoezo? In de Nederlandse wet staat dat het dragen van  gezicht bedekkende kleding verboden is, wat mij betreft vallen niet medische mondkapjes daar ook onder. Ik zucht, want ik wens met haar geen enkele discussie aan te gaan. Deze heb ik al eerder gehad en aangezien ik astmatische bronchitis heb dus bij tijd en wijle last van behoorlijke benauwdheidsklachten. 

Mijn huisarts, weigerde mij een ontheffing te geven voor het  niet hoeven dragen van mondkapjes vanwege gezondheidsklachten daar kan ik enigszins begrip voor opbrengen (ook zij is slechts a puppet on a string.) Maar daar heb ik, gelukkig voor mij, iets op gevonden.

Dan zegt de dame van de receptie op zeer gebiedende toon ‘mag ik even het formulier zien waarin staat dat u ontheffing hiervoor heeft?’

Aha, er is dus over gesproken de vorige keer dat ik mondkaploos hier op de praktijk was.

Kalm zeg ik ‘ja hoor dat mag, mits u het hier leest, dus ga er maar even bij zitten. De vrouw trekt haar wenkbrauwen op en gaat het het formulier lezen.’ Hoe komt u hieraan?’ 

Van een arts antwoord ik en zoals u kunt zien heb ik het uitgeprint. Daar kan ze weinig tegenin brengen. Wel gaat ze mij vertellen, dat ik niet langer zonder mondkapje welkom ben. Waarop ik zeg’ ‘dus u gaat mij nu onthouden van zorg.’ En u weet ook dat dit strafbaar is? ‘Nee, nee vult ze meteen in ‘wij gaan u niet onthouden van zorg, u kunt een telefonisch spreekuur krijgen bij de praktijkondersteuning en de huisarts. Nu wordt u nog gewoon geholpen, maar de volgende afspraak is per telefoon.’ ‘Dat is voor mijn geen enkel probleem’ pareer ik en tover zelfs een glimlach op mijn gezicht. Ik ben gewend in mogelijkheden te denken en niet in moeilijkheden. Dat scheelt mij een ritje naar de praktijk en ik denk, dat is toch waar we in de toekomst naar toe gaan. Ze geeft mij het formulier terug en meteen komt de praktijkondersteunster (met dubbele beveiliging op haar gezicht) mij halen. Ik verdwijn met haar in spreekkamer 1. Ze verontschuldigt zich, ‘Niet nodig’ zeg ik. ‘Ik begrijp dat jullie door deze maatregelen ook in een patstelling worden gebracht. 

Tja, zegt zij ‘Gelijke monniken gelijke kappen’ en ik denk gelijke monniken en helemaal geen (mond) kappen.

Ben ik nu gestigmatiseerd? Neen. Ik ben gewoon goed bij mezelf gebleven en heb gehandeld zoals het voor mij goed voelt, met alle respect naar anderen toe.

J©sephientje.10-11-2020