Een glimlach uit de hemel

Voor Ans & Co

Een glimlach uit de hemel,   

Afgelopen vrijdag in de stad gebeurde er allemaal weer bijzondere dingen.

In Mokum en vooral in de Jordaan mijn geboortegrond is altijd iets te beleven.

De tram was ontspoord, waardoor ik een aardig stuk moest lopen. In de eetgelegenheid was de munt voor de verse munt thee op, dus die werd tijdelijk van het menu geschrapt en ik stapte, flexibel als ik ben meteen over op verse gemberthee, ook lekker. De blower om mijn handen te drogen na het toiletbezoek weigerde dienst kortom het leek de hel wel zei ik om de feestvreugde te verhogen want als je geen humor en zelfspot meer hebt, dan is het leven niet meer leuk. Je moet het zelf maken. Dat probeer ik zoveel als in mijn vermogen ligt.

Is het daarom dat ik zo af en toe wat speldenprikken uit de kosmos krijg en als toeschouwer in de meest leuke en bijzondere scenario’s terechtkom? Misschien wel, ik weet het waarachtig niet. Wat ik wel weet is, dat ik nog steeds de pure verwondering heb die ik als klein meisje ook al had en dat ik daar nog steeds blij en gelukkig van wordt. Het leven neemt soms kronkelige zijpaadjes, om ons iets te tonen. Soms lopen wij mensen daaraan voorbij, maar dit keer niet, dit keer werden onze harten diep (aan)geraakt.

Wij, drie leuke dames, waren vrijdag op een missie en zochten de 96jarige Fietje Stubbe op, die ook wel de Koningin van de Nieuwe Leliestraat genoemd wordt.

Zij is een verbindende factor en al jaren min of meer beschermvrouw van de gezelligheid. binnen haar straat en in de Jordaan. Daar waar het vroeger normaal was als je elkaar groette, hielp daar waar nodig was, elkaar bijstond in goede en slechte tijden, dat je het allemaal samen deed, lachen, huilen en elkaar troostte, lekker eten samen aan een lange tafel in de straat, een borreltje dronk voor de deur, een kaartje legde of koffie dronk in de kipcaravan die op de hoek geparkeerd stond ( wel allemaal je eigen stoeltje meenemen) de beroemde Jordanese gezelligheid die nooit verloren gaat zolang de lepel in de iedereen wel bekende brijpot staat. Tante Fietje is de secondelijm in deze en zij geniet van alles om haar heen.

Nu wil het, dat de ouders van mijn lieve buurmeisje en vriendin boven tante Fietje hebben gewoond hetgeen op zich niet zo bijzonder is en dat haar ouders een aantal jaren geleden gestorven zijn, net als de mijne.

Het is een natuurlijk gegeven, de dood hoort nu eenmaal bij het leven en er komt voor iedereen ongeacht wie of wat je bent een tijd dat je ouders de grote stap gaan maken en jij als wees achterblijft. Zo ook voor mijn vriendin, die haar ouders nog steeds mist.

Op het moment dat wij samen het pand van tante Fietje verlaten, schrijfvriendinnetje is nog binnen om haar gesprek af te ronden, ziet zij dat het naambordje van haar vader, die daar het langst gewoond heeft nog aan de muur hangt bij de bel.

‘Dat is raar’ zegt ze’ kijk dan Jo, dat hoort daar niet meer, vreemd dat het er nog nooit is afgehaald. Zij krijgt iets onverzettelijks en zegt ‘dat naambordje neem ik mee, dat hoort bij mij!’ Gelijk heb je zeg ik onderwijl het topje van mijn vinger

eronder schuivend en wrikkend. ‘Pang’ zegt het bordje van zwart bakeliet met witte lettertjes er vliegt een klein puntje af, maar zij vangt het naambordje van haar vader keurig op. Ziezo! We staan allebei een beetje heimelijk te lachen van opluchting. Mooi zo denk ik. Het bordje is in haar jaszak verdwenen. Met een goed gevoel lopen wij de straat in.

Wij nemen afscheid van elkaar en vervolgen ieder ons eigen weg.

Twee dagen later schrijf ik mijn blog. Ik zoek op Google naar tante Fietje Stubbe en kom terecht bij een filmpje van circa drieëntwintig minuten dat in 2012 begint en elk jaar laat zien waarop hetzij de verjaardag van tante Fietje met een draaiorgel voor de deur of andere festiviteiten getoond worden, zoals ‘de stamppot’ wedstrijden voor de hele straat, waar onze overleden burgervader Eberhart van de Laan Jurylid is samen met o.a. Jenny Arean.

Ik geniet met volle teugen van dat stuk gezelligheid, dat ik af en toe zo mis.

Dan valt mijn oog op een man met zilverwit haar die vanaf de eerste verdieping mee staat te genieten en krijg ik de ingeving dat, dat wel eens de vader van mijn vriendin zou kunnen zijn. Ik bel haar op en vraag wanneer haar vader is overleden. Zij noemt het jaartal. ‘Luister, zeg ik tegen haar, ik heb net een filmpje aan mijn blog toegevoegd over tante Fietje en de Nieuwe Leliestraat.

En ik heb daarin jouw vader gezien.’ Even wordt het doodstil aan de andere kant van de lijn. ‘Ga maar kijken zeg ik terwijl ik haar de gegevens geef. Samen met haar man gaat zij het filmpje bekijken op de grote tv (  jaja de techniek staat voor niets) ‘ik spreek je later’ zeg ik en druk de telefoon weg.

Een dik halfuur later laat zij mij weten hier zo blij mee te zijn, haar moeder aan het dansen bij het draaiorgel, haar vader zittend op het bankje voor het huis van tante Fietje, midden in het feestgedruis zijn daar opeens haar ouders. Zomaar  op een zondagmiddag vlak voor haar neus in de huiskamer.

Laten zij weten dat zij het goed hebben daar waar zij zijn? Is dit een knipoog uit het heelal, een glimlach uit de hemel?

J©sephientje.  9-9-2019