Het was me het anderhalve dagje wel. Laat ik beginnen met gisteren, denk zo rond koffie tijd.... Opeens krijg ik de aankondiging van het heugelijke nieuws uit de mond van de rentmeester. 'We hebben gezinsuitbreiding.' zegt hij. Jawel... vier spierwitte kittens zijn er uit het ranke, slanke, aankomen lopen pikzwarte nuffige poesje gefloept.
Het is haar eerste worp en het is allemaal goed gegaan.
De kraamkamer is in de garage bij mij om de hoek onder in de kledingkast. En nee wij eten geen beschuit met muisjes, maar staan ons wel te vergapen boven dit wonder en plaatjes te schieten voor het nageslacht. Deze herinnering willen wij natuurlijk wel ff vast houden. ik moet ook zeggen dat deze viermaal hoopjes kat mijn hart doen smelten. Het is dan ook wonderbaarlijk dat een zwarte moeder vier spierwitte baby's ter wereld brengt, hoewel? Volgens de landlady worden het kleine Siameesjes want ze hebben donkere puntjes aan hun oortjes.
We zullen het zien en beleven. Moeder waakt over haar kroost en wij laten haar verders met rust. Wij vieren het met een stapeltje 'drie in de pan' die ik net ijverig heb staan bakken, gewoon voor de lekkere trek.
Mijn rug sputtert dat ik te lang achter het fornuis heb gestaan, dat het nu tijd is om te gaan zitten en niets meer te ondernemen.
Ik geef er aan toe, want de man met de hamer slaat toe en drijft mij het bed in waar ik mijn abuela middag dut doet. morgen (vandaag dus) is het weer vroeg dag en moeten wij landlady en ik naar de dokter voor controle.
Misschien wel omdat ik iets te lang heb geslapen en omdat het volle maan is knip ik het licht pas laat uit, ik val even in slaap en wordt dat weer wakker, zie dat mijn kamer verlicht is door het zachte schijnsel van grootmoeder maan, spring mijn bed uit loop naar buiten en ziehier het resultaat van de lentemaan, de eimaan, de supermaan. Zo mooi... wat een cadeautje zomaar midden in de nacht. Het mysterie van grootmoeder maan
Kwart voor negen in de ochtend sta ik een klein beetje gammel te wachten op de witte Caddy met zuster Puck achter het stuur. Mijn vuilniszakjes staan al buiten en mijn boodschappen tassen hangen aan mijn arm. Nu ik ook al buiten sta, hoeft zij niet te toeteren. Daar heb ik toch zo'n gloeiende hekel aan!. Als ik instap meld de dame meteen even tussen neus en lippen door, dat ze een pestbui heeft. Ach dat heeft iedereen wel eens toch? Ik zit daar niet zo mee, het zal voor haar ongemakkelijk zijn, maar ik stoor me er niet zo aan en babbel gewoon iets luchtigs. Ze moet goed op haar snelheid letten, want je mag hier maar 40km rijden en ongemerkt ga je dan toch net even te hard dan heb je dus kans op een vette prent. Ze zijn hier niet misselijk wat controles betreft. Opeens roept ze uit ' Shit! Nu rij ik het gezondheidscentrum voorbij!' Het gaat razendsnel. Voor ons ligt een rotonde, 'pak die rotonde' zeg ik en rij dat kleine eindje terug. Dan schiet zij, voordat ik er erg in heb een straat in waar je dus niet in mag rijden.' Je mag hier niet inrijden' doe ik een poging, maar dat gaat niet werken, want ze schuift de auto links van de straat op een parkeerplek.' Dan zet ik hem hier neer! Zegt ze geërgerd, terwijl ik vanuit mijn ooghoeken een politiewagen zie die omdraait richting ons en de parkeerplaats op draait.' Nu zijn we echt de Sjaak denk ik.
Twee agenten stappen gelijktijdig met ons uit, mompelen iets van 'buenos dias' en vragen waar wij moeten zijn en waarom wij dit doen. De ene loopt met Puck naar het verboden in te rijden bord en wijst erop met een priemende vingertje. Puck verontschuldigd zich en zegt dat ze het niet tijdig heeft gezien...
De andere agent steekt een heel verhaal af tegen mij, ik hou mijn gezicht in de plooi en wijs naar het gezondheidscentrum, vraag intussen of hij engels spreekt, nee dat doet hij niet. Nou dat komt dan goed uit, want ik versta heel veel Spaans, spreek het niet en doe op dit moment ook geen enkele poging. Ik gebaar dat ik een afspraak heb 'yes,yes een apointment with the doctor' en gebaar dat ik netjes over het zebra pad zal lopen om naar de overkant te komen. Wel bedank ik hem keurig met een stralende glimlach in het Spaans 'Gracias oom agent' hij gebaart lichtelijk geïrriteerd dat ik kan oversteken... De schat! Ik smeer hem. De andere agent is nog druk met zijn reprimande aan Puck die het toch al zo zwaar heeft vandaag. Ze komt er met een waarschuwing vanaf nadat ze braaf haar excuses heeft aangeboden. Ziezo, da's 100 euro verdiend. pffff... En we kunnen en mogen er niet eens een high five tegenaan gooien haha. We slaken allebei een zucht van verlichting.
Op naar de dokter.
De dokter vraagt mij het hemd van het lijf, dat is in mijn situatie heel prettig, want dit is betrokkenheid met z'n patiënt, in dit geval ik dus. Mijn bloeddruk is nu te laag dus gaan we de pillen halveren, da's fijn. Maar mijn hartslag is nu ook aan de lage kant dus krijg ik ter plekke een electro cardiogram. dat hier nog op de ouderwetse manier gaat ( je ziet het wel eens in films) met twee ijzeren klemmen om je voeten en je polsen en wat stickers op je borst. Ik probeer te ontspannen hetgeen me aardig lukt. Mijn bloed wordt meteen geprikt en op suiker gemeten. Mijn saturatie( zuurstof in het bloed wordt gemeten met een klemmetje op mijn vinger en als een willig slachtoffer onderga ik het allemaal.
De dokter luistert ook nog maar eens naar mijn longen en constateert dat het beter gaat. En dan krijg ik alle uitslagen in een keer. Hier word ik blij van.
Mijn hart is prima en laat geen afwijkingen zien. Mijn longen gaan vooruit dus ik mag een inhaler minderen. Het zuurstof gehalte in mijn bloed is oké.
Mijn bloedruk pillen mag ik gaan halveren, alleen mijn suiker is te hoog. Die pillen moet ik blijven slikken en oppassen. Zuster Puck mag mijn bloeddruk 3x per dag meten en dan krijg ik het advies om maar eens langzaam in beweging te komen. Korte stukjes te gaan lopen en te kijken of ik weer iets van structuur kan aanbrengen om te gaan bewegen. Volgende week mag ik weer terugkomen. Wat een positieve en mooie berichten. Ik voel me dankbaar dat ik dit ook weer overleefd heb. Na het bezoekje aan de dokter, moeten wij boodschappen doen voor een flink aantal dagen, want het weekeinde is het Pasen. Daarna nog even langs de apotheek medicijnen halen en dan snel naar huis.
Boodschappen opbergen en het laatste beetje handwas wegwerken en lekker te drogen hangen buiten in het zonnetje. Ik maak spaghetti voor mezelf en geniet ook even van het weer en het feit dat ik steeds een stapje verder kom in mijn helingsproces.
Ik mag nog even een blik in de kraamkamer werpen... zo schattig!
En na de afwas val ik om 15.20 uur in een diepe slaap, behoorlijk moe van alles, kennelijk heb ik het nodig, want ik wordt pas om 20.20 uur wakker. Heerlijk.. wie doet me wat.
Vandaag is het lopen nog even niet gelukt. Maar ik heb morgen en overmorgen en het hele paasweekeinde en daarna ook nog... Ik ga even wat discipline aanbrengen en tussendoor verder werken aan hare lolligheid.
U hoort weer van mij. Hasta luego
J©sephientje.
Het is haar eerste worp en het is allemaal goed gegaan.
We zullen het zien en beleven. Moeder waakt over haar kroost en wij laten haar verders met rust. Wij vieren het met een stapeltje 'drie in de pan' die ik net ijverig heb staan bakken, gewoon voor de lekkere trek.
Mijn rug sputtert dat ik te lang achter het fornuis heb gestaan, dat het nu tijd is om te gaan zitten en niets meer te ondernemen.
Ik geef er aan toe, want de man met de hamer slaat toe en drijft mij het bed in waar ik mijn abuela middag dut doet. morgen (vandaag dus) is het weer vroeg dag en moeten wij landlady en ik naar de dokter voor controle.
Misschien wel omdat ik iets te lang heb geslapen en omdat het volle maan is knip ik het licht pas laat uit, ik val even in slaap en wordt dat weer wakker, zie dat mijn kamer verlicht is door het zachte schijnsel van grootmoeder maan, spring mijn bed uit loop naar buiten en ziehier het resultaat van de lentemaan, de eimaan, de supermaan. Zo mooi... wat een cadeautje zomaar midden in de nacht. Het mysterie van grootmoeder maan
Kwart voor negen in de ochtend sta ik een klein beetje gammel te wachten op de witte Caddy met zuster Puck achter het stuur. Mijn vuilniszakjes staan al buiten en mijn boodschappen tassen hangen aan mijn arm. Nu ik ook al buiten sta, hoeft zij niet te toeteren. Daar heb ik toch zo'n gloeiende hekel aan!. Als ik instap meld de dame meteen even tussen neus en lippen door, dat ze een pestbui heeft. Ach dat heeft iedereen wel eens toch? Ik zit daar niet zo mee, het zal voor haar ongemakkelijk zijn, maar ik stoor me er niet zo aan en babbel gewoon iets luchtigs. Ze moet goed op haar snelheid letten, want je mag hier maar 40km rijden en ongemerkt ga je dan toch net even te hard dan heb je dus kans op een vette prent. Ze zijn hier niet misselijk wat controles betreft. Opeens roept ze uit ' Shit! Nu rij ik het gezondheidscentrum voorbij!' Het gaat razendsnel. Voor ons ligt een rotonde, 'pak die rotonde' zeg ik en rij dat kleine eindje terug. Dan schiet zij, voordat ik er erg in heb een straat in waar je dus niet in mag rijden.' Je mag hier niet inrijden' doe ik een poging, maar dat gaat niet werken, want ze schuift de auto links van de straat op een parkeerplek.' Dan zet ik hem hier neer! Zegt ze geërgerd, terwijl ik vanuit mijn ooghoeken een politiewagen zie die omdraait richting ons en de parkeerplaats op draait.' Nu zijn we echt de Sjaak denk ik.
Twee agenten stappen gelijktijdig met ons uit, mompelen iets van 'buenos dias' en vragen waar wij moeten zijn en waarom wij dit doen. De ene loopt met Puck naar het verboden in te rijden bord en wijst erop met een priemende vingertje. Puck verontschuldigd zich en zegt dat ze het niet tijdig heeft gezien...
De andere agent steekt een heel verhaal af tegen mij, ik hou mijn gezicht in de plooi en wijs naar het gezondheidscentrum, vraag intussen of hij engels spreekt, nee dat doet hij niet. Nou dat komt dan goed uit, want ik versta heel veel Spaans, spreek het niet en doe op dit moment ook geen enkele poging. Ik gebaar dat ik een afspraak heb 'yes,yes een apointment with the doctor' en gebaar dat ik netjes over het zebra pad zal lopen om naar de overkant te komen. Wel bedank ik hem keurig met een stralende glimlach in het Spaans 'Gracias oom agent' hij gebaart lichtelijk geïrriteerd dat ik kan oversteken... De schat! Ik smeer hem. De andere agent is nog druk met zijn reprimande aan Puck die het toch al zo zwaar heeft vandaag. Ze komt er met een waarschuwing vanaf nadat ze braaf haar excuses heeft aangeboden. Ziezo, da's 100 euro verdiend. pffff... En we kunnen en mogen er niet eens een high five tegenaan gooien haha. We slaken allebei een zucht van verlichting.
Op naar de dokter.
De dokter vraagt mij het hemd van het lijf, dat is in mijn situatie heel prettig, want dit is betrokkenheid met z'n patiënt, in dit geval ik dus. Mijn bloeddruk is nu te laag dus gaan we de pillen halveren, da's fijn. Maar mijn hartslag is nu ook aan de lage kant dus krijg ik ter plekke een electro cardiogram. dat hier nog op de ouderwetse manier gaat ( je ziet het wel eens in films) met twee ijzeren klemmen om je voeten en je polsen en wat stickers op je borst. Ik probeer te ontspannen hetgeen me aardig lukt. Mijn bloed wordt meteen geprikt en op suiker gemeten. Mijn saturatie( zuurstof in het bloed wordt gemeten met een klemmetje op mijn vinger en als een willig slachtoffer onderga ik het allemaal.
De dokter luistert ook nog maar eens naar mijn longen en constateert dat het beter gaat. En dan krijg ik alle uitslagen in een keer. Hier word ik blij van.
Mijn hart is prima en laat geen afwijkingen zien. Mijn longen gaan vooruit dus ik mag een inhaler minderen. Het zuurstof gehalte in mijn bloed is oké.
Mijn bloedruk pillen mag ik gaan halveren, alleen mijn suiker is te hoog. Die pillen moet ik blijven slikken en oppassen. Zuster Puck mag mijn bloeddruk 3x per dag meten en dan krijg ik het advies om maar eens langzaam in beweging te komen. Korte stukjes te gaan lopen en te kijken of ik weer iets van structuur kan aanbrengen om te gaan bewegen. Volgende week mag ik weer terugkomen. Wat een positieve en mooie berichten. Ik voel me dankbaar dat ik dit ook weer overleefd heb. Na het bezoekje aan de dokter, moeten wij boodschappen doen voor een flink aantal dagen, want het weekeinde is het Pasen. Daarna nog even langs de apotheek medicijnen halen en dan snel naar huis.
Boodschappen opbergen en het laatste beetje handwas wegwerken en lekker te drogen hangen buiten in het zonnetje. Ik maak spaghetti voor mezelf en geniet ook even van het weer en het feit dat ik steeds een stapje verder kom in mijn helingsproces.
Ik mag nog even een blik in de kraamkamer werpen... zo schattig!
En na de afwas val ik om 15.20 uur in een diepe slaap, behoorlijk moe van alles, kennelijk heb ik het nodig, want ik wordt pas om 20.20 uur wakker. Heerlijk.. wie doet me wat.
Vandaag is het lopen nog even niet gelukt. Maar ik heb morgen en overmorgen en het hele paasweekeinde en daarna ook nog... Ik ga even wat discipline aanbrengen en tussendoor verder werken aan hare lolligheid.J©sephientje.
Reacties
Een reactie posten