Doorgaan naar hoofdcontent

langzaam aan Josephientje...

Eindelijk na 4 dagen en nachten in slaap te hebben doorgebracht 
Weliswaar met kleine tussenpozen om snel wat te eten en te drinken, sta ik vanochtend in alle vroegte op met wat meer energie dan de afgelopen dagen. Ik stap maar eens onder de pomp, of de wasstraat, zoals u wilt. Want daar kon ik mij de laatste dagen niet toe zetten. Zo moe was en ben ik nog. Dit helingsproces gaat vrees ik nog een hele poos duren. 
Na de afwas en een flinke schrobbeurt, doe ik nog een handwasje en haal ik de ergste stof met een natte doek uit mijn tijdelijk onderkomen. Morgen wordt er weer regen voorspeld, dus moet ik nu even flink gebruik maken van de zon en de wind om mijn wasje te laten drogen.
Blij verrast ben ik door het Spaanse mussen-gezang op deze mooie, zonnige maandag ochtend. Klussen-mus is terug en heeft haar hele familie meegenomen. Er wordt druk gesleept met takjes, twijgjes en ander materiaal om een kraamkamer in te richten en de hele familie doet mee. Het is een gekwetter van jewelste.
Ik wordt hier vrolijk van.
Mijn lijf voelt, zeker wanneer ik maar even over de grens ga, alsof ze me een paar flinke vuistslagen hebben gegeven op mijn rug, op de plek waar mijn longen zitten. Alsof er een brede ceintuur veel te hard aangetrokken is, het belet me om diep door te kunnen ademen, maar ik ben een vechtster en sterk, dus ik kom er wel weer. Het leven is goed en mijn wereldje wordt steeds kleiner. Ik kan alleen de wassen nog buiten ophangen en het terras met de bezem te lijf gaan, dan ziet het er weer uitnodigend uit voor het volgende zonnetje. Daarmee houdt het even op en voel ik me rijp voor de  sloop.

Terwijl ik buiten sta met een mand vol handdoekenwas, bedenk ik dat het zo slecht nog niet is op de Campo. Geen last van RAT-RACES, maar van de eenvoudige geneugten van het dagelijkse leven op het land waar het leven erg goed is.
Zo kabbelen de dagen voorbij, ik maak mijn tussen de middag's warme prak en val daarna gewoon weer in slaap. Siesta...Gisteren de laatste zware pil erin en vandaag een beetje afkickverschijnselen. misselijk en een onbestemd gevoel in mijn maag. Ik probeer er geen aandacht aan te schenken en doe gewoon mijn ding. Ik heb weinig meer te melden, dan dat ik woensdag weer naar de dokter mag. wordt vervolgd...

Hasta Luego J©sephientje



Reacties

Populaire posts van deze blog

wonder week

De wonderen zijn de wereld nog niet uit en mijn overrompeling techniek heeft perfect gewerkt. Lieve vriendin met schrik voor beeldbellen heeft zelf voorgesteld om samen ons zondagse virale koffie uurtje voort te zetten. Wij maken er nu een gewoonte van, dit is ons uurtje en dat pakt niemand ons af. Hoe simpel en hoe gezellig begint voor ons de zondag.  De afgelopen week was er een van discipline en van wonderen. Ik probeer elke dag braaf een stukje te wandelen en merk dat het  moeizaam en behoorlijk pijnlijk toch een stukje beter gaat. Het heeft hier veel geregend en dat maakt dat ik alleen de geplaveide paden neem. Elke stap die ik zet levert weer hele mooie plaatjes op. Kijk die hele grote sprinkhaan links in het gras. Als ik aan het eind van het pad ben en langzaam terugloop op mijn ijzeren wil en discipline wetende dat er op driekwart van deze weg langs de kant bij de grote watertanken een stoel staat, waar ik even bij kan komen en mijn rust kan pakke...

een MUIS met een staartje..

'Ik heb een muis gevangen' maakt de man bekend aan de vrouw ' Kijk hier, ik heb hem vast aan zijn staartje.' De vrouw kijkt geschrokken op en roept bijvoorbaat al 'Getsie.'  Wat moet dat ding hier? De man grijnst en zegt' hij wilde naar jou toe. 'Naar mij?  Nou wat is dit nu weer voor achterlijks, zoiets heb ik nog nooit gehoord. 'Nou echt waar hoor!' zegt de man met een onschuldige blik in zijn ogen, maar wel met met een grote grijns op zijn gezicht. De vrouw kijkt hem meewarig aan en schudt haar hoofd. Op dat zelfde moment drukt de man de muis met staart en al in haar handen.                                           De vrouw geeft een harde gil van schrik.  Zij staart naar het plastic kadaver in haar handen waar een lange staart aan zit met notabene een usb stekker aan het uiteinde, haar hart slaat een slag over en ze zegt, 'Waar heb je deze nu van...

Een gevallen vrouw

                                        Het was weer eens raak in 'huize Josephientje.'  Mijn alter ego die ik al jaren 'Rampen Annie' noem, trad weer eens op de voorgrond en liet zich weer een van haar beste kant zien.  Om precies te zijn een dikke week geleden heb ik een ouderwets smakkerd gemaakt en lag ik zomaar onder mijn bureau met een lege citroensap karaf ( de glazen fles was nog heel, maar de deksel niet, deze heeft het niet overleefd. In mijn koelkast staat altijd een fles met kraanwater waar ik een citroen in uitgeperst heb voor de uitgedroogde mens, in dit geval ikzelf. Aangezien ik geen frisdrank liefhebster ben en dit naast mijn glaasje wit nog wel zie zitten, heb ik altijd lemon water op voorraad. Zo ook die bewuste avond. Ik was lekker aan het werk achter mijn pc en liep snel even op mijn sokken (helemaal fout dus!) naar de koelkast om de karaf met citroen uit de...