Zuster Puck ik ben je dankbaar.

Het is zondag 22-3-2020

Weer zo'n bijzondere datum, in een bijzondere tijd.
De eerste lading pillen heb ik alweer binnen na een zondags ontbijt met een eitje, waar ik overigens niet zoveel van proef, want mijn mond heeft een schimmel vanwege de medicijnen en mijn tong voelt aan als een stuk grof schuurpapier dat net intensief gebruikt is voor een zware klus en nog nagloeit alsof het in de brand staat. 

Ik heb weinig tot geen smaak op dit moment en als ik kijk naar het voedsel dat ik tot mij neem,  zie en weet ik wat ik eet, maar  daar is ook alles mee gezegd, want proeven doe ik het niet. 
Mijn weerstand heeft de geest gegeven en mijn immuunsysteem staat op dit moment op een wel heel erg laag pitje. Indringers maken hier dankbaar gebruik van en na jaren nergens last van te hebben gehad, wordt nu alles ondermijnd en steken een aantal nare kwalen weer de kop op die inherent zijn aan een zeer laag immuunsysteem. Mijn lichaam vecht zich door deze transitie periode heen, zoals het in mijn leven al een flink aantal keren eerder heeft moeten doen! 

Ik slof zo af en toe door het pand, even bewegen kan geen kwaad en probeer zo goed en zo kwaad als het gaat goed voor mezelf te zorgen wat eten en drinken betreft, neem mijn medicijnen op tijd,  rust verplicht en slaap heel veel om bij te tanken.
Ik wordt goed in de gaten gehouden door mijn landlady, zij verzorgt de medische kant van dit debacle en ik kan me geen betere en punctueler verzorging wensen. Zij komt drie keer per dag mijn bloeddruk meten die gisterenmiddag de pan uit rees zodat een tabletje onder mijn tong noodzakelijk was. 
Ik gehoorzaam zwijgend en volg haar adviezen op. Morgen is het immers D day bij de dokter. Mijn lieve zusterPuck heeft inmiddels een toverdrankje tegen de hoest gebrouwen uit natuurlijke ingrediënten. Een heksen drank en inderdaad een wondermiddel. Dankzij haar brouwsel heb ik vannacht voor het eerst een onderbroken nacht gehad. 
                                                    Ik krijg het receppie yeah!!

In de wetenschap dat ook dit weer overgaat probeer ik er maar weer het beste van te maken en mijn zegeningen te tellen, want wie heeft er in deze barre tijden a private Nurse? Ik dus... lucky me..
En... dan heb ik het nog niet gehad over 'Pretty Potato.' Zij houdt in de nacht een oogje in het zeil.
'Ain't she sweet?'  En het is nog geeneens een zoete aardappel kun je nagaan. 

Ik heb het eerste bloeddrukrondje alweer achter de rug en de eerste opblaas sessie levert weer verrassende getallen op. Na de eerste keer pijn lijden (want pijnlijk is het) ik heb namelijk wasarmen van het dweilen uitwringen en van het zwemmen in mijn leven. Mijn bovenarmen zijn gevuld met LIP oedeem dus dan is zo'n knelband haast niet te verdragen. Ik bijt op mijn vingers om de pijn te verbijten en ja hoor de tweehonderd is gehaald! Daar zijn wij allebei niet blij mee. Dit gaat hem niet worden voel ik. 
Plotseling herinner ik mijn yoga lerares die tegen mij zegt 'adem de pijn weg Jo' en dat doe ik. Het werkt! 
Mijn bloeddruk zakt en is meteen weer op de goede waarde. Bij de derde keer zitten de boven en onderdruk er weer tussenin. Pff ik hoef nog net geen pilletje voor onder mijn tong. Dat is weer meegenomen. Ik ga even mijn afwasje doen en dan is mijn energie op een nulpunt aanbeland en ga ik noodgedwongen mijn bed opzoeken. Ik ben er nog niet, maar wel langzaamaan op de goede weg. Daar ga ik tenminste wel van uit.

Hasta luego mooie 22-3-2020.... allemaal...