Inkt zwarte wolken

verdrijven het schrale zonnetje dat vandaag op de eerste Maart om een poging deed. Een inktzwarte lucht hangt nu boven de vallei. Op het aanrechtje staat een stapel vaat dat is afgespoeld om te worden afgewassen. Die moet nog maar even fijn wachten, alles op z'n tijd. Ik ben nog steeds herstellende van een zware verkoudheid, een allergie? of wat voor narigheid dan ook. Dichtgemetselde bijholten. Verstopte luchtwegen en oogleden die bij tijd en wijle met secondelijm aan elkaar geplakt lijken. Of mijn neus loopt, nee niet weg, maar de hoeveelheid vocht is niet te stelpen. Ook niet met twee tot tampons gedraaide velletjes keukenpapier. Het is geen gezicht, en het helpt dan ook maar tijdelijk. Maar, tijdelijk is tenminste iets in een tijd van niets! Iedereen hier op het landgoed loopt te rochelen, waarop ik voorstel aan de landheer om maar in alle meligheid en met een kop vol wattenbollen, een rochel Tango te gaan schrijven. Hij grijnst, want de ene rochel is de andere niet.
Komt ie: 
                     De tango van de rochel.
               

               In elk jaargetij kom je hem wel eens tegen.
               Het is de rochel van een zeer benauwde mens.
               pompom...
               Die al het opgespaarde slijm langs de luchtwegen
               naar boven hoest naar de uiteindelijke uitspuw grens.
               Het is de kreet van een getergde door verkoudheid
               Of kan het komen door een aangewaaide allergie?
               Ik weet niet wat ik hoor en weet niet wat ik zie
               Het is een echte en ik vraag me af van wie?
               pom pom...

               Refrein:
               Zegt u, zeg jij het maar, het blijft toch reuze raar 
               Deze ontlading van een slijmerige kakofonie.
               Kom op zegt u het maar, ja heus zeg jij het maar, of 
               vallen wij ook onder dezelfde cate-goorie. Tja wie nie? 
               Lalalalala.... 
                                     
Met deze Tango gooi ik, over dit nauwelijks bespreekbaar onderwerp, maar eens een vrolijk sausje om het allemaal wat luchtig te houden en me niet over te geven aan deze nieuwe geluidsoverlast. BTW ik rochel ook mijn partijtje mee. Ziezo!  Genoeg gerocheld.
Tot overmaat van ramp ga ik, door een rare beweging, Knats Pats door mijn rug en kan ik niet meer op of neer, niet dat ik dit daarvoor van plan was, maar ik bedoel maar. Hoe is het mogelijk?! Uitgeschakeld voor de rest van de week, pijnstillers, bedrust en in de armen van Morpheus. Ik verslaap de volledige dag en nacht en dan gaat het weer een beetje, maar ik hou me even afzijdig van alles en iedereen. En moet eerst maar eens even tot mezelf komen. De tijd nemen om dit te laten helen. Maar vrijdag wel volgens afspraak naar de kapper. Als je haar maar goed zit. Ik loop in mijn zelf gefabriceerde harnas, met de nodige pijnstillers achter mijn kiezen lichtelijk gedrogeerd achter mijn landlady aan. Het is druk bij de kapper. En geroezemoes, kennen ze in Spanje niet, het is een doorlopend gekrakeel van harde geluiden die dubbelhard binnenkomen in mijn volzittende oren. Ik wil mijn polderbaan weg laten verven, highlights en een klein stukje eraf. Dat kan geregeld worden. De kapster is allervriendelijkst en weet wat ze doet. Dus ik geef me over, kan weinig anders.

Ready for take off:
The Lion queen...

En dit is dan het uiteindelijke resultaat.... Spaans kapsel. Zo no natural blond.

 

Ach het is weer eens iets anders..

Ik ben echt nog niet de oude, want als wij na het afrekenen naar huis gaan, kom ik in de auto wanneer wij het terrein oprijden tot de ontdekking dat ik mijn jas bij de kapper heb laten liggen. Ik vraag mijn landlady om even te bellen, wat lief, dat doet zij meteen . Wij halen de jas wel weer op ergens volgende week, geen zorgen voor de dag van morgen. Mijn hoofd zit echt vol wattenbollen...pfff.  Ik stap na deze kappersbeurt zo mijn bed weer in. Heb het even helemaal gehad, ben even aan het einde van mijn latijntje en heb behoefte aan afzondering, heb pijnstillers en rust nodig. Ik ben jankerig en moe.

Zaterdag vroeg in de ochtend wordt ik wakker gezongen door twee harde werkers die hier helpen met tuinklussen. Zij snoeien de aarden wal die aan de zijkanten van mijn tijdelijke huisje ligt. Het zijn in mijn ogen kunstenaars. Ze klauteren als berggeiten langs de wand omhoog en doen al zingend hun werk, wat best lastig is lijkt mij op zo'n steile helling. Wanneer zij klaar zijn is iedereen vertrokken en slaap ik, of ik kijk een filmpje tussendoor op mijn trouwe laptopje. Soms doe ik een poging om heel even naar buiten te lopen om toch nog iets mee te krijgen van het mooie weer.

Ik zal mijn ziel in lijdzaamheid moeten bezitten totdat het echt helemaal over is. In de namiddag krijg ik visite...

                                                 Nona...
Wat zijn katten toch slim, ik had mijn deur even open staan en ze weet dat ze niet naar binnen mag, maar daar heeft deze slimme dame iets op gevonden. Zij zit tussen de tralies voor het raam en volgt elke beweging die ik maak. Slimme lieve Nona Bastet. Wanneer ze door heeft, dat ze niets lekkers krijgt is ze opeens verdwenen.
Ik duik mijn bed weer in en zet het geluid van mij Iphone uit. Ik blijf alsmaar moe. Pijn richt meer aan dan je denkt. Ik zoek de rust weer op in
Vandaag is het alweer 1 Maart. Pff het gaat allemaal veel te snel.
Maart roert zijn staart en April doet allang niet meer wat het wil.
Het voorjaar is in aantocht. Hier begint van alles uit te botten. Een voorjaar vol van wensen en wonderen is in aantocht. De lucht is al iets minder zwart. Morgen schijnt de zon hier even niet, zeggen de voorspellingen van de Spaanse weerman, mij deert het niet. Eerst maar eens beter worden. Ik ga nu mijn kacheltje kuisen en aansteken. Mooie eerste dag van een nieuwe maand allemaal en natuurlijk een  Hasta luego van mij vanuit de Albaida vallei.

   J©sephientje