Al een aantal dagen lig ik zwaar vermoeid op bed, kan niet op of neer, mijn hoofd vol wattenbollen, mijn ogen dichtgemetseld en in mijn oren kolengruis.
Alles, maar dan ook alles doet me zeer. Bah! Daar had ik nou net even niet op gerekend. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten, dat bedrust en veel slapen altijd helpt bij mij. Dus, zit er niets anders op dan mijn werkzaamheden te staken en mijn ziel ook dit keer maar weer in lijdzaamheid te bezitten. Ik kom de dag wel door en slaap alle narigheid er wel uit.
Ben nu een aantal dagen verplichte bedrust verder en kom er alleen uit voor het hoognodige. Vandaag heb ik besloten iets langer op te blijven dan de voorgaande dagen.
Jij bent aan de beterende hand wordt er dan gezegd. Ik heb twee handen? En die andere dan. Nog zo'n week en ik spring van frustratie uit mijn vel! grgrgr. Ik heb er geen kracht meer voor.
Wanneer mijn kacheltje brand, mijn beddengoed gelucht is en ik een lekker ontbijtje achter de kiezen heb, kruip ik er denk ik zo weer in. Toch zit ik hier nu heel even achter mijn laptopje om verhaal te doen van
...Never a dull moment op het landgoed...
Gisteravond laat wordt er stevig op de glazenpui geklopt, het is een stevige tik en slechts één keer. Ik steek eerst even de buitenverlichting aan vooraleer ik het goede volk naar binnen laat.
Het is mijn landlady en daarachter staat haar twee meter hoge landheer met een soort van witte tulband om zijn hoofd. Eigenlijk lijkt hij op een astronaut zonder helm en is het een soort van witte badmuts met een verdikking aan één kant. Snel laat ik ze binnen en schrik ervan. Hoe kan dit nu weer? Landlady vertelt dat haar reus letterlijk met de deur (van de supermarkt) in huis is gevallen. ' Wilde je een verpletterende indruk achterlaten? vraag ik, omdat ik gewoon even niet weet wat ik zeggen moet. ' Nou dat heeft hij anders wel gedaan' grapt zij er overheen met een bezorgde blik in haar ogen. 'De klap is behoorlijk aangekomen, bloeden als een rund, gat in z'n kop en een flinke snee in de bovenkant van zijn oor.
'Geluk bij een ongeluk zaten wij vijf minuten van het ziekenhuis af, daar werd hij meteen gehecht en in het verband gezet, kreeg hij een tetanusinjectie en konden we weer gaan.' verzucht ze.
Ik heb met hen te doen, het is allemaal niet niks wat zij moeten meemaken. Maar gelukkig zijn er ook weer lichtpuntjes.
' Nou dat hebben jullie weer overleefd, jeetje wat een narigheid, op die manier ga je je toch onzeker voelen?' Lijkt me heel eng als je niet meer op je eigen lichaam kunt vertrouwen. Gelukkig is the lady erg kordaat en weet zij adequaat te handelen op zo'n moment.
Biertje? roep ik dan maar in het wilde weg ( denkend biertje en verdoving, daar slaap je lekker op) the landlady wil slechts water. Ook dat begrijp ik, altijd alert en in de startblokken wanneer je mantelzorger bent.
Dat zeg ik, never a dull moment.
J©sephientje
Ik ga naar bed met een goed boek...
Alles, maar dan ook alles doet me zeer. Bah! Daar had ik nou net even niet op gerekend. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten, dat bedrust en veel slapen altijd helpt bij mij. Dus, zit er niets anders op dan mijn werkzaamheden te staken en mijn ziel ook dit keer maar weer in lijdzaamheid te bezitten. Ik kom de dag wel door en slaap alle narigheid er wel uit.
Ben nu een aantal dagen verplichte bedrust verder en kom er alleen uit voor het hoognodige. Vandaag heb ik besloten iets langer op te blijven dan de voorgaande dagen.
Jij bent aan de beterende hand wordt er dan gezegd. Ik heb twee handen? En die andere dan. Nog zo'n week en ik spring van frustratie uit mijn vel! grgrgr. Ik heb er geen kracht meer voor.
Wanneer mijn kacheltje brand, mijn beddengoed gelucht is en ik een lekker ontbijtje achter de kiezen heb, kruip ik er denk ik zo weer in. Toch zit ik hier nu heel even achter mijn laptopje om verhaal te doen van
...Never a dull moment op het landgoed...
Gisteravond laat wordt er stevig op de glazenpui geklopt, het is een stevige tik en slechts één keer. Ik steek eerst even de buitenverlichting aan vooraleer ik het goede volk naar binnen laat.
Het is mijn landlady en daarachter staat haar twee meter hoge landheer met een soort van witte tulband om zijn hoofd. Eigenlijk lijkt hij op een astronaut zonder helm en is het een soort van witte badmuts met een verdikking aan één kant. Snel laat ik ze binnen en schrik ervan. Hoe kan dit nu weer? Landlady vertelt dat haar reus letterlijk met de deur (van de supermarkt) in huis is gevallen. ' Wilde je een verpletterende indruk achterlaten? vraag ik, omdat ik gewoon even niet weet wat ik zeggen moet. ' Nou dat heeft hij anders wel gedaan' grapt zij er overheen met een bezorgde blik in haar ogen. 'De klap is behoorlijk aangekomen, bloeden als een rund, gat in z'n kop en een flinke snee in de bovenkant van zijn oor.
'Geluk bij een ongeluk zaten wij vijf minuten van het ziekenhuis af, daar werd hij meteen gehecht en in het verband gezet, kreeg hij een tetanusinjectie en konden we weer gaan.' verzucht ze.
Ik heb met hen te doen, het is allemaal niet niks wat zij moeten meemaken. Maar gelukkig zijn er ook weer lichtpuntjes.
' Nou dat hebben jullie weer overleefd, jeetje wat een narigheid, op die manier ga je je toch onzeker voelen?' Lijkt me heel eng als je niet meer op je eigen lichaam kunt vertrouwen. Gelukkig is the lady erg kordaat en weet zij adequaat te handelen op zo'n moment.
Biertje? roep ik dan maar in het wilde weg ( denkend biertje en verdoving, daar slaap je lekker op) the landlady wil slechts water. Ook dat begrijp ik, altijd alert en in de startblokken wanneer je mantelzorger bent.
Dat zeg ik, never a dull moment.
J©sephientje
Ik ga naar bed met een goed boek...
Reacties
Een reactie posten