Een blik zelfmedelijden

Ik trek even een blik zelfmedelijden open...

Gevecht
Mijn lichaam vecht
Ik voel me jankerig en leeg
kwetsbaar en labiel.
Ik huil, omdat mijn lichaam vecht
met behulp van de medicijnen 
die ik afgelopen maandag kreeg

Mijn geest doet dit keer niet mee
Mentaal ben ik even van de snelweg
Ik laat me gaan tot aan de kern
tot in de diepte van mijn ziel
probeer ik los te laten 
Door mezelf moed in te praten.

Het valt niet mee op dit moment
Ik heb betere tijden gekend
Toch weet ik dat ik sterk genoeg ben
om ook dit te overwinnen
Ik kreeg immers altijd kracht naar kruis
Grote kracht huist van binnen

Ik adem in me bewust van de hap lucht
die mijn longen vult adem ik langzaam uit
en geef de lucht terug. 
Heb vertrouwen en houd moed wordt
er in mijn oor gezegd.
Daar heb ik me bij neergelegd.

J©sephientje. 19-3-2020

Ik heb een behoorlijke aanval van astmatische bronchitis waarvoor ik een flinke dosis medicijnen heb gekregen en het bevel om vooral binnen te blijven en niet in de buurt van anderen te komen omdat ik tot de risico groep behoor van het om zich heen grijpende Corona virus. De wereld staat op z'n kop. En mijn kleine wereld ook.

Ik slik penicilline tabletten zo groot als tuinbonen ( drie maal daags) ontstekingsremmers, zo bitter als gal en puf me suf.
In de ochtend na het ontbijt heb ik mijn slechtste moment de tuinboon heeft zijn werk nog niet gedaan en de bittere pil is blijven hangen achter mijn huig. Dit is het moment waarop ik een blik zelfmedelijden opentrek. Dat mag van mezelf. Het is een behoorlijke tijd geleden dat ik dat deed er was geen reden voor, dus ik ging door.
Maar nu ik tijdelijk stop gezet ben in deze barre en onzekere tijden, zit ik er even helemaal doorheen en lucht ik mijn hart op papier en pleng ik mijn dagelijkse portie dikke tranen.

Snuit daarna mijn neus, herpak mezelf, denkend aan de woorden van Barry Stevens 
'vooral doorgaan' hetgeen ik dan maar weer braaf doe.
Na een drie maal is scheepsrecht gesprekje met een zeer waardevolle vriendin, knap ik een beetje op. 'Gedeelde smart is halve smart nietwaar?'  Dat wij dit gesprekje in drieën moeten voeren komt louter en alleen omdat de internet verbinding er elke keer wordt uitgegooid. Alle Spanjaarden maken nu gebruik van het net dat het gewoon niet aankan. Maar ik ben nu eenmaal van het stoïcijnse soort en wij hebben de tijd nietwaar? Wat niet in één keer besproken kan worden, doen wij dan maar in drie keer,  en na dit gesprekje voel ik me iets beter. De tuinboon doet zijn werk. Mijn tranen zijn voor vandaag op en de bittere pil is na de koffie afgegleden naar diepere krochten. Pufje heeft weer gemaakt dat ik iets meer lucht heb. Elke dag een beetje beter. 
Morgen mag ik weer voor controle naar de huisarts. Wel met mijn nieuwe kledingstuk aan

    Mode trend 2020 het mondkapje

Voor de rest ga ik nu maar eens wat achterstallig huishoudelijk werk doen en een hapje lekker eten koken. Hollandse kost, spruiten met een kruimig aardappeltje, roomboter sjuutje en een karbonaadje... daarna hou ik maar weer eens siesta. Zo kom ik na mijn ochtendgesnik de dag wel door en gaat mijn blik zelfmedelijden zich weer langzaam sluiten.

Lieve groeten vanuit de Albaida vallei van mij.

una linda coincidencia; ik hoor net van mijn landlady dat alles in Albaida dicht is i.v.m San José dag.... Een soort van vaderdag... Dit verzin ik echt niet.. maar het pept me wel op en tovert weer een glimlach op mijn gezicht.

Hasta pronto J©sephientje...