verassende Albaida Vallei

Ochtend ritueel:
Met een mondkapje voor en twee handschoentjes aan+ een hele dikke rol keukenpapier...
Pellet kacheltje schoonmaken, vullen en aansteken (op start drukken) binnen 10 minuten warmte en vlammetjes. Gezellie.
Dan lepeltje (zuivere zo van het land olijfolie naar binnen werken) doet me denken aan de levertraan van vroeger. 
Twee sinaasappelen uit de krat en met de hand persen, die erachter aan. 
Daarna afwas je doen ( mits er nog een staat) Beddengoed naar buiten ff lekker laten luchten
KOFFIEMACHINE aanzetten, broodje smeren, ontbijtje klaar met verse koffie. Post nakijken op laptopje. Handwasje doen en buiten ophangen. Daarna... schrijven... en schrijven. 

Ik hou van dit eenvoudige en ongecompliceerde leventje op het land waar het leven goed is en waar nog veel te ontdekken valt.

Het leven kabbelt hier voort in al zijn eenvoud en trage ritme. Heerlijk! Straks ben ik hier zo aan gewend, dat ik dat thuis ook ga invoeren. Zo'n alles op zijn tijd houding, het ultieme mañana gevoel. Afgelopen week was het lekker warm hier en hebben wij, mijn landlady en ik de heg staan snoeien, op het terras bij het zwembad. Klinkt zo lekker decadent, maar het is gewoon hard werken. Op het gemakje en helemaal verwarmd door het zonnetje, doen wij ons uiterste best om er iets moois van te maken zodat wanneer de winter straks voorbij is, de boel er weer netjes bijstaat  Een poosje geleden kwam ik deze struik tegen en maakte er een foto van. Lucky shot, want de dag erop was de gele vrucht opengebarsten.

 en was dit het resultaat.

Allemaal

kleine rode besjes met een dakje

een prachtige vondst in de heg.

   Inmiddels zijn wij er achter hoe deze struiken heten. Het is        familie van de Kardinaalsmuts een Spaanse variant  met de prachtige naam: Eunonymus Fortunei Fruit. Wat een bijzondere vondst en wat een plaatje om te zien. Er wachten ons nog meer verrassingen tijdens het snoeien, opeens kom ik dit tegen, 

Leegstand

En laat u zich niet bedriegen, dit is geen prematuur eitje rechts op het plaatje, dit is het verse uiteinde van een net afgeknipte tak. Ordinair gezichtsbedrog dus. Snoeien is zwaar werk dus ik haak af en beloof de volgende dag weer even mee te helpen. Vier handen leveren licht werk en het is beslist geen straf om dit te mogen doen.

De volgende dag zegt mijn lijf ' uit met de pret' en maak ik een verkeerde draai waardoor ik een keiharde pijnschuit, die als een bliksemschicht door mijn rug gaat, voel en dus even helemaal niets meer kan. Ik baal hier verschrikkelijk van. Ik vond het juist zo fijn om dit te doen, lekker buiten in de natuur. Het is voor twee dagen op, over en uit. Mijn ziel in lijdzaamheid bezitten en mezelf flink onder de pijnstillers met een warme kruik de rust geven die mijn rug eist. Ik krijg van mijn landlady een multicultureel bosje bloemen. 

Dat wat ik geknipt heb in een oer Hollands vaasje lief!

Als ik me weer ietsje beter voel ga ik aan de schrijf voor mijn kinderboek. Ik wens dat ik hier al het schrijfwerk af krijg zodat ik  me straks in Nederland kan storten op alle scenes die nog gemaakt moeten gaan worden. Ik heb me er in vastgebeten en ook dit boek gaat er komen. De proloog, de eerste versjes en de tekst voor de achterflap zijn goed in Holland aangekomen voor een eerste redactie ronde. Dus...spannende tijden.

 Duimt u mee? 

Na twee dagen ben ik weer de oude of nieuwe, net zo u wilt. Dan begint het leven van alle dag weer. Dus uit de vette lappen, haartjes in de plooi, lipstick op. Wij gaan de goedkoopste grootgrutter in Spanje plunderen. Even de koel en diepvries afdeling thuis weer aanvullen. Dat doen wij zeer gestructureerd en binnen no time staan wij weer buiten en hebben de buit binnen. Even koffie drinken met wat lekkers en daarna siesta houden. Dan komt mijn landlady mij halen en vraagt of ik even met haar mee ga naar haar computerspecialist in het stadje. 'Goed plan' dat lijkt me wel  gezellig. Ik ga mee'.' Mooi' zegt zij 'dan kunnen we misschien ook even  naar boven naar het pleintje met het kerktorentje dat jij zo leuk vind.' 

Ze heeft iets wonderbaarlijks op haar laptop voor elkaar gekregen en kan het zelf niet terughalen. Goh, denk ik die ken ik. Haar aardige Spaanse computer adviseur legt in rap Spaans uit wat ze gedaan heeft, haalt het terug en esta hecho. Ofwel klaar is Kees in het Spaans. Wij bedanken hem uitbundig en na nog wat winkels bezocht te hebben voor de lol, stappen wij in de auto en rijden naar boven waar de huisjes tegen de rotsen lijken te zijn aangeplakt en het kerktorentje er vriendelijk boven uitsteekt als een baken.

Het is even een helling nemen en wanneer we boven op een kleine met keitjes bedekte parkeerplaats aankomen waan ik me even in een hele andere wereld. Het lijkt alsof we de rest van het stadje achter ons hebben gelaten. Wij stappen een soort van sprookjesland binnen. Op het pleintje staat een allerschattigst fonteintje dat mede zorgt voor de rustieke en haast magische sfeer

zachtjes hoor ik het gekletter van het water aan. 

We lopen een aantal uitgesleten treden op van een veel belopen trapje en komen in het gebouw van de VVV. Ik kijk mijn ogen uit,

wat is dit leuk! Dit had ik niet willen missen. Wees welkom zegt dit zonder woorden. 

In het midden van de  hoge zaal staat een prachtige maquette van de oorspronkelijke kern van Albaida. Rechts staat een rij immens grote poppen die door de bewoners meegetroond worden in processie's. Ik kijk mijn ogen uit, wat is dit leuk! 

Albaida schijnt  vroeger een belangrijke plek te hebben gehad in de Spaanse textiel industrie. Het was een welvarend stadje. En dat kun je ook wel zien wanneer je dit pleintje betreed. Het heeft nog steeds iets van de grandeur van vroegere tijden.

We lopen binnendoor naar het Godshuis dat, wanneer wij het betreden groter is dan ik had verwacht.

Ook dit gebouw straalt een zekere rijkdom en grandeur uit

Binnen is er een overdaad aan Maria-vereringsbeelden, maar dat hoort nu eenmaal bij het geloof dat hier beleden wordt. Ik heb er niet zo'n bezwaar tegen dat de vrouw hier vereert wordt, tenslotte brengen wij het leven voort. Ik stap een beetje naar voren en plots begint het orgel te spelen. Wat een verrassing nu weer. Er zijn nog niet zoveel mensen in de kerk, maar kennelijk is er iets speciaals aan de hand. Dan begint er iemand te zingen een prachtige vrouwenstem weerklinkt in deze akoestische omgeving.

een deel van het  prachtige plafond

 Ervan uitgaande dat deze filmpjes te bekijken zijn zet ik ze hier     neer. Ik wens iedereen veel kijkplezier toe. Ik vond het heel bijzonder en terwijl wij daar waren, kwamen er steeds meer mensen op dit gebeuren af die ons vriendelijk bejegenen ook al stond ik te daar te filmen.

Wij waren op de juiste plaats en de juiste tijd. 

Ik ben blij dat ik dit ook weer heb mogen ervaren.

Landlady geniet ook van de muziek en het gezang en ik neem alles in me op en leg zoveel mogelijk vast.Wanneer de muziek stopt verlaten wij zachtjes het pand en keren wij terug naar de bijzondere kern van Albaida.

                             

Wij serveren onszelf af door een prachtige houtsnede deur en komen terecht op het door de gouden zonlicht overgoten pleintje

Aan de andere kant is de lucht stralend blauw met een bijna volle maan.Ik maak nog een laatste foto, dan is mijn toestel opeens helemaal leeg en moet het aan zijn infuusje. Wat een perfecte timing.

Wij willen nog iets drinken op het pleintje, maar de enige tent waar je dat kunt is helaas nog gesloten.

We stappen in de auto en rijden naar een andere

kroeg, waar wij onder het genot van een glaasje wit een goed gesprek hebben.

Ik ben dankbaar voor weer bijzondere week.

Wordt vervolgd: 

J©sephientje.

---------------------------------------------------------------