Na stevig overleg met mijn systeembeheerder en enige noodgrepen v.w.b mijn Iphone geluid (leve de oortjes van kipdochter uit het oosten) komen wij gezamenlijk tot de conclusie dat de beste optie een rit naar Valencia is waar een Apple repair store is gevestigd.
Landlady zoekt op in welke straat en wij besluiten er dan maar meteen een dagje uit van te maken.
Onze boemeltrein rit begint op het stationnetje van
In Xativa stappen we over, we hebben nog tijd voor een koffie to go, hoeven niet te haasten, zijn toch al een uur overtijd. Ik vind met de trein reizen helemaal leuk. Er is altijd veel te zien onderweg en op het overstapstation is het een komen en gaan van reizigers die al dan niet driftig met koffers lopen te haasten. Landlady wijst mij op een aantal dingen onderweg die ik in me opneem en evenzo snel weer kwijt ben omdat het gewoon heel veel is.
Dan is er opeens het station van Valencia, wat een rijk gebouw, wat is dit mooi, wat een lust voor mijn ogen.
Er is zoveel te zien wanneer wij ons een weg banen, ik kan niet meer ophouden met plaatjes schieten. Het een nog mooier dan het andere. Vlak naast het station ligt de Arena, waar ze aan stierenvechten doen. Niet mijn ding, afschuwelijk vind ik het, maar daar heeft die arme stier niets aan. Het gebouw is wonderschoon en ligt zomaar midden in de stad.
Dan gaan wij richting de Apple store die te belopen is, want ook al ben ik tot op heden heel blij met de oordopjes van D, mijn oren moeten er niets van hebben, die spugen ze gewoon uit! En terwijl wij lopen, richting de winkel van mijn geluid, loop ik nog even met m'n hoofd in de wolken en volgt hier nog een kleine impressie van hoe mooi Valencia is...
Het is te beeldig voor woorden....Ik val helemaal stil...
Na even speuren vinden wij de reparatiewinkel van Apple en nadat wij uitgelegd hebben in het Spaans en in het Engels, want ohoh wat is mijn Spaans nog gebrekkig, weet en begrijpt men het euvel. De jongen achter de toonbank zegt dat hij het toestel voor 25.00 euro kan repareren, dan komt er een spiksplinternieuw luidsprekertje in, we mogen over een uur terug komen. Ik stap al zielsgelukkig de winkel uit. Dan gaan wij opzoek naar een andere telefoon winkel, alwaar men voor mijn landlady de nare boodschap heeft, dat haar telefoon echt kapot is. Die is een aantal keren teveel gevallen en heeft nu een schedelbasis en ligt in coma. Niets kan het ding nog redden. Oké dat is even slikken. Eerst maar een broodje eten? Goed plan vinden wij allebei. Helaas voor ons, kiezen wij een tentje uit, dat er aan de buitenkant leuk uitziet. Het broodje dat ik uitkies is (en dat zeg ik niet gauw,) niet te (VR)eten. Echt! Wat een tegenvaller. Ik uit mijn ongenoegen, maar het spook achter de kassa verrekt geen spier en laat mij gewoon de volle mep betalen. Hier kom ik dit nooit meer terug werp ik haar in het gezicht, wetende dat karma a bitch is. Ik wil niet te lang stilstaan bij dit voorval, omdat het de sop de kool niet waard is.
Wij gaan op naar de Chinese wijk, waar zij op de telefoon van haar Willem een bedrag laat zetten, waar hij weer even mee voort kan. W heeft nog steeds een prepaid en die kun je hier nu eenmaal niet kopen bij je dagelijkse boodschappen in de supermarkt, daarvoor moet je bij de Chinezen zijn. Chinezen zijn rappe praters en werkers en binnen hooguit tien minuten is het gepiept en staan wij weer buiten. Mijn Iphoontje hebben wij inmiddels ook opgehaald en hij doet weer helemaal wat hij moet doen, geluid geven. Zo blij als een kind ben ik. En dat voor 25 eurootjes... Blij als blik! We gaan nog een paar boodschapjes doen en dan is het tijd om richting station te gaan. De trein van 15.30 missen wij, dat wordt dus een boemel later. Geeft niet, we gaan eerst nog even het binnenste van het station bezoeken. Ook hier ben ik onder de indruk van wat en hier nog meer aan moois heeft. Kleine impressie ook van dit moois.
Dit is een soort van museumpje in de stationshal. Alles mooi betegeld.
Stationshal met loketten.
Nadat wij even iets gedronken hebben, proberen wij Willem te pakken te krijgen, zodat hij ons op station Xativa onze overstapplek, op kan halen. Wij komen er verschrikt achter, dat zijn telefoon wel saldo heeft, maar op een heel verkeerd nummer. Mijn landlady trekt een spurt richting Chinese wijk en is gelukkig bijtijds terug om de trein nog te halen. De Chinezen hadden het geld er wel opgezet, maar op een heel ander ander nummer? Gelukkig kon het op tijd gecorrigeerd worden en konden wij nu kijken of wij W te pakken konden krijgen. Dat ging dus niet helemaal van een leien dakje, W was in geen velden of wegen te bekennen, diverse mensen werden gebeld er werd zelfs gevraagd of buurvrouw Julia een briefje voor de deur wilde leggen. Dat deed ze.
Een twee drie in Godsnaam, gingen wij na nog een aantal inkopen op het station, mee met de boemel van 16.30 uur. pff... Dat viel nog niet mee, mijn landlady was er niet gerust op, het was druk en warm in de trein en ik zat niet helemaal lekker. Landlady liet mij zien dat er naast het spoor een soort van volkstuintjes waren, maar dat daar ook dakloze mensen wonen. Ik vond het een zeer trieste aanblik.
De avondlucht is echter adembenemend en angstaanjagend mooi
Wij stappen uit op Xativa en het eerste wat wij in het oog krijgen is de auto van W, die vanaf een terrasje op ons toe komt lopen. He... dat is fijn na zo'n drukke terugreis.
Vanuit de auto schiet ik nog wat plaatjes en dan zijn we zomaar opeens thuis. Wat een fijne, maar ook lucratieve dag, wij hebben alles voor elkaar gekregen wat wij wilden en los van het vieze broodje, hebben wij een heerlijk dag gehad.
Ik heb wel daarna twee betaaldagen en ik geloof mijn landlady ook, maar dat heb ik er grif voor over. Ik had dit weer niet willen missen.
Woensdag en donderdag lig ik plat en onder de pijnstillers. ff opladen voor vrijdag en vandaag.
vrijdag is het Aldi boodschappen dag, maar eerst gaan wij een elektrische zaag halen voor de baas in Ontinyent Wij rijden door de stad, ook hier komt het me allemaal zo bekend voor. Ik geniet van deze autoritjes. Net zoals ik geniet van het plunderen van de Aldi.
Even langs de opticien, en de apotheek en dan hebben we het helemaal gehad. Ik neem wat films mee van boven en verschans me in mijn eigen hut. Kom er tegen twee uur s'nachts achter dat het kijken van een leuke serie gewoon tijd neemt. Ga ervan uit, dat mijn bovenbuurtjes er qua geluid niet al teveel overlast van hebben gehad. Zaterdag, schaterdag. Mijn wasje hangt te drogen, mijn kacheltje doet wat het moet doen. Ik heb een lekkere tonijnsalade gemaakt en help mijn bovenbuur met het kortwieken van bossage langs het zwembad. Het is 22 graden, ik gun mezelf ook nog even een halfuurtje zon op mijn snoet. Heerlijk om zo dicht bij de natuur te genieten. Als klap op de vuurpijl vliegen er heel laag, terwijl ik moederziel alleen sta met een snoeischaar in mijn gehandschoende handen. (Landlady is naar beneden gelopen met een volle kruiwagen om deze te legen,) twee hele grote roofvogels boven mijn hoofd, ik kan de tekening van hun veren aan de onderkant van hun lijven duidelijk zien.
Wat een mooi cadeau op deze bijzondere dag. En weer voel ik me een gelukkeling.
Wordt vervolgd: J©sephientje 1-2-2020
Landlady zoekt op in welke straat en wij besluiten er dan maar meteen een dagje uit van te maken.
Onze boemeltrein rit begint op het stationnetje van
dat heeft mijn landlady goed geregeld, we worden afgezet op het piepkleine perronnetje door haar man, die door naar Spaanse les gaat en beloofd dat hij ons eind van de middag ook weer op komt halen. Het kleine stationnetje bestaat uit welgeteld een bankje, een overdekte zitplek en een bord met de vertrek en aankomsttijden van het treintje, dat ik bij een bepaalde windrichting hoor vanuit mijn schrijfhuisje en waar ik nu mee mag reizen.
Valencia ligt ongeveer achtenzeventig kilometer hier vandaan en met de trein is het goed te doen. Wij pakken de trein van half tien, een keer overstappen en een goede aansluit tijd zou ons zo rond elf uur in Valencia laten aankomen.
Het uitzicht op het stationnetje laat ons de nog besneeuwde bergtoppen aan de horizon zien.
Er staat een stevig briesje dat maakt dat de buitentemperatuur wat kouder aanvoelt dan normaal. Wij wachten, wachten en wachten, maar er komt geen trein. Landlady gooit er in het rap Spaans een telefoontje tegenaan en komt aan de weet, dat de trein, zonder verdere opgaaf van reden, een uur vertraging heeft. Wij kijken elkaar aan en besluiten om onze zielen dan maar in lijdzaamheid te bezitten en toch maar even nog te wachten. Er zit niets anders op. Dan horen wij opeens de fluit en zien de trein aankomen. Ons lange wachten wordt beloond. Wanneer wij zitten, slaken wij allebei een zucht van verlichting en koesteren ons in de warmte van de treincoupe. Opeens bedenk ik dat wij helemaal nog geen kaartjes hebben. 'Geen nood' zegt mijn landlady dat doen wij in de trein.
Tien minuten verder in de tijd, komt daar op zijn mañana's een conducteur die ons op zijn dooie akkertje een kaartje verkoopt. Hij verblikt of verbloosd niet, gaat alleen voor contant geld en heeft overal en nergens plastic zakjes met muntwisselgeld. Elk kaartje moet telkens opnieuw worden ingesteld op de kaartjes machine vooraleer het ding een geldig exemplaar uitspuugt. Hij neemt hiervoor rustig alle tijd en wij hebben, nu we opweg zijn ook alle tijd.
Dan is er opeens het station van Valencia, wat een rijk gebouw, wat is dit mooi, wat een lust voor mijn ogen.
Het is te beeldig voor woorden....Ik val helemaal stil...
Na even speuren vinden wij de reparatiewinkel van Apple en nadat wij uitgelegd hebben in het Spaans en in het Engels, want ohoh wat is mijn Spaans nog gebrekkig, weet en begrijpt men het euvel. De jongen achter de toonbank zegt dat hij het toestel voor 25.00 euro kan repareren, dan komt er een spiksplinternieuw luidsprekertje in, we mogen over een uur terug komen. Ik stap al zielsgelukkig de winkel uit. Dan gaan wij opzoek naar een andere telefoon winkel, alwaar men voor mijn landlady de nare boodschap heeft, dat haar telefoon echt kapot is. Die is een aantal keren teveel gevallen en heeft nu een schedelbasis en ligt in coma. Niets kan het ding nog redden. Oké dat is even slikken. Eerst maar een broodje eten? Goed plan vinden wij allebei. Helaas voor ons, kiezen wij een tentje uit, dat er aan de buitenkant leuk uitziet. Het broodje dat ik uitkies is (en dat zeg ik niet gauw,) niet te (VR)eten. Echt! Wat een tegenvaller. Ik uit mijn ongenoegen, maar het spook achter de kassa verrekt geen spier en laat mij gewoon de volle mep betalen. Hier kom ik dit nooit meer terug werp ik haar in het gezicht, wetende dat karma a bitch is. Ik wil niet te lang stilstaan bij dit voorval, omdat het de sop de kool niet waard is.
Wij gaan op naar de Chinese wijk, waar zij op de telefoon van haar Willem een bedrag laat zetten, waar hij weer even mee voort kan. W heeft nog steeds een prepaid en die kun je hier nu eenmaal niet kopen bij je dagelijkse boodschappen in de supermarkt, daarvoor moet je bij de Chinezen zijn. Chinezen zijn rappe praters en werkers en binnen hooguit tien minuten is het gepiept en staan wij weer buiten. Mijn Iphoontje hebben wij inmiddels ook opgehaald en hij doet weer helemaal wat hij moet doen, geluid geven. Zo blij als een kind ben ik. En dat voor 25 eurootjes... Blij als blik! We gaan nog een paar boodschapjes doen en dan is het tijd om richting station te gaan. De trein van 15.30 missen wij, dat wordt dus een boemel later. Geeft niet, we gaan eerst nog even het binnenste van het station bezoeken. Ook hier ben ik onder de indruk van wat en hier nog meer aan moois heeft. Kleine impressie ook van dit moois.
Dit is een soort van museumpje in de stationshal. Alles mooi betegeld.
Nadat wij even iets gedronken hebben, proberen wij Willem te pakken te krijgen, zodat hij ons op station Xativa onze overstapplek, op kan halen. Wij komen er verschrikt achter, dat zijn telefoon wel saldo heeft, maar op een heel verkeerd nummer. Mijn landlady trekt een spurt richting Chinese wijk en is gelukkig bijtijds terug om de trein nog te halen. De Chinezen hadden het geld er wel opgezet, maar op een heel ander ander nummer? Gelukkig kon het op tijd gecorrigeerd worden en konden wij nu kijken of wij W te pakken konden krijgen. Dat ging dus niet helemaal van een leien dakje, W was in geen velden of wegen te bekennen, diverse mensen werden gebeld er werd zelfs gevraagd of buurvrouw Julia een briefje voor de deur wilde leggen. Dat deed ze.
Een twee drie in Godsnaam, gingen wij na nog een aantal inkopen op het station, mee met de boemel van 16.30 uur. pff... Dat viel nog niet mee, mijn landlady was er niet gerust op, het was druk en warm in de trein en ik zat niet helemaal lekker. Landlady liet mij zien dat er naast het spoor een soort van volkstuintjes waren, maar dat daar ook dakloze mensen wonen. Ik vond het een zeer trieste aanblik.
De avondlucht is echter adembenemend en angstaanjagend mooi
Wij stappen uit op Xativa en het eerste wat wij in het oog krijgen is de auto van W, die vanaf een terrasje op ons toe komt lopen. He... dat is fijn na zo'n drukke terugreis.
Vanuit de auto schiet ik nog wat plaatjes en dan zijn we zomaar opeens thuis. Wat een fijne, maar ook lucratieve dag, wij hebben alles voor elkaar gekregen wat wij wilden en los van het vieze broodje, hebben wij een heerlijk dag gehad.
Ik heb wel daarna twee betaaldagen en ik geloof mijn landlady ook, maar dat heb ik er grif voor over. Ik had dit weer niet willen missen.
Woensdag en donderdag lig ik plat en onder de pijnstillers. ff opladen voor vrijdag en vandaag.
vrijdag is het Aldi boodschappen dag, maar eerst gaan wij een elektrische zaag halen voor de baas in Ontinyent Wij rijden door de stad, ook hier komt het me allemaal zo bekend voor. Ik geniet van deze autoritjes. Net zoals ik geniet van het plunderen van de Aldi.
Even langs de opticien, en de apotheek en dan hebben we het helemaal gehad. Ik neem wat films mee van boven en verschans me in mijn eigen hut. Kom er tegen twee uur s'nachts achter dat het kijken van een leuke serie gewoon tijd neemt. Ga ervan uit, dat mijn bovenbuurtjes er qua geluid niet al teveel overlast van hebben gehad. Zaterdag, schaterdag. Mijn wasje hangt te drogen, mijn kacheltje doet wat het moet doen. Ik heb een lekkere tonijnsalade gemaakt en help mijn bovenbuur met het kortwieken van bossage langs het zwembad. Het is 22 graden, ik gun mezelf ook nog even een halfuurtje zon op mijn snoet. Heerlijk om zo dicht bij de natuur te genieten. Als klap op de vuurpijl vliegen er heel laag, terwijl ik moederziel alleen sta met een snoeischaar in mijn gehandschoende handen. (Landlady is naar beneden gelopen met een volle kruiwagen om deze te legen,) twee hele grote roofvogels boven mijn hoofd, ik kan de tekening van hun veren aan de onderkant van hun lijven duidelijk zien.
Wordt vervolgd: J©sephientje 1-2-2020
Reacties
Een reactie posten