Waar blijft de tijd?

Geloof het of niet, maar ik ben vandaag precies een maand hier.
17 dec 2019 ging ik het avontuur aan en vandaag realiseer ik me, wanneer ik op de kalender kijk, dat het precies een maand geleden is dat ik hier mijn koffer uitpakte en mijn eerste nacht hier sliep. Ik stapte hier op een prachtige manier een nieuw millennium in. En nu na de eerste zeventien dagen van 2020 besef ik dat ik hier al een maand rondloop en het nog steeds wezenloos naar mijn zin heb. Mij bevalt het mañana gevoel prima. Maar waar ik hier nog het meest van geniet is de stilte wanneer ik s'ochtends opsta, mijn schuifpui open doe en ik elke ochtend weer getrakteerd wordt op het gezang van de Spaanse vogeltjes die zo rap zijn, dat ik ze niet gefotografeerd krijg. Spaanse zangsijssies...ofwel zussies van de Hollandse Mussies. Een lust voor mijn gehoor deze vroege opstaanders.

Wanneer ik mijn sinaasappeltjes uit de krat ( lekker koud) heb gevist dat voor de deur staat, ga ik ook mijn dag zingend beginnen. Ik heb geen enkele reden om niet te zingen, ook al gaan er wel eens dingen mis, het is maar materie en overal is een oplossing voor. Als het allemaal naar wens verloopt, dan krijg ik morgen mijn nieuwe pellet kacheltje, dan kan de gaskachel verhuizen naar elders ( voor evt noodgevallen.) De geiser doet sinds vanochtend braaf wat hij moet doen en ik? Ik lummel en klungel wat af hier. Ik heb even geen inspiratie, maar dat komt wel weer terug weet ik inmiddels uit ervaring. Inspiratie kun je niet afdwingen, zo werkt het niet in een creatief brein. Ook weet ik dat de stroomtoevoer, die op dit moment niet helemaal optimaal is, ook wel weer op rit en regel komt. Ik kan me er niet druk over maken. De wasmachine kan morgen ook draaien en anders overmorgen.. Who cares? Ik schik me en ben tevreden met wat ik kan en heb en wat er wel goed gaat. Ik heb hier een luizenleven. Beetje boodschapjes doen zo af en toe, beetje schrijven, beetje uitstellen .. ook dat mag. Het leven is veel te mooi en te kort om me zorgen te maken, hoewel de barones me soms aardig dwars zit. Zij gaat er komen, dat is een ding dat zeker is. De crowdfunding is helemaal rond dus de basis is er. En de rest? Ik heb nog een poosje. Ik hou u op de hoogte. Eergisteren heb ik samen met mijn landlady een bezoekje gebracht aan een Spaanse kapsalon. Mijn polderbaan (lees grijze uitgroei) moest geverfd worden, voor mij geen grijze haren, dat past niet bij mij en een kleine knipbeurt kon ook geen kwaad. Dus op naar de peluqueria.. Landlady kan ook wel een knipbeurtje gebruiken, dus we gaan gezellig met z'n tweetjes.

 Landlady moet natuurlijk even langer wachten op mijn verfbeurt,  die vermaakt zich intussen met haar foontje.

Het resultaat
is een leuk  sportief kort model
in de kleur nijdig blond. Ik ben er blij mee en landlady is ook dik tevreden. 
Terug van de kapper is er werk aan de winkel en wel een handje helpen met het snoeiwerk in de tuin. Dat wil zeggen opruimwerk van takken en onkruid, maar eerst eten wij een subliem soepje, met uitzicht op het zwembad.
Ik ga, nadat ik me omgekleed heb, ook een uurtje de tuin in en help een beetje mee, totdat mijn lijf stop gilt en ik daar natuurlijk gehoor aan geef. Dat heb ik inmiddels wel geleerd. Wanneer ik niet naar deze signalen luister, dan heb ik mezelf ermee en riskeer ik twee betaaldagen waarin ik niet op of neer kan.
Het is heerlijk buiten en wij doen ons best om de boel afgevoerd te krijgen. Zo af en toe ff rusten tussendoor, ff uithijgen want dit is best wel zwaar werk. 

                                   Het knapt er wel van op. 
Ik heb nooit geweten dat aan de bladeren van dadelpalmen  keiharde vreselijke stekels zitten en ondanks dat ik werkhandschoenen aanheb moet ik hier kennelijk kennis mee maken. Ik richt een bloedbad aan. Mijn hand is lichtelijk blauw want de stekel heeft zich loodrecht in een bloedvat geboord in mijn hand.

Uit met de pret! Dan maar even een uurtje bijkomen en ff douchen en omkleden. Ik neem op donderdag een snipperdag en kook een grote pan spaghetti met een smakelijke saus, handje rucola erbij en een tomaatje en ik ben weer eens uit eten bij mezelf.

Vandaag is het dus zover en ben ik een maand hier. Ik heb er totaal geen erg in en ook mijn landlady en haar man niet. Ik ben er gewoon en het voelt niet als lang en ook niet als kort. Ik ben...

Dat voelt goed. Vandaag moet ik wel even de draad oppakken van sommige dingen die in Nederland een belangrijk plekje hebben in mijn agenda. Yes! De pedicure is aan de beurt. Dat wil zeggen, mijn onderdaantjes zijn aan de beurt bij de Spaanse pedicure... Jippie. Landlady heeft even voor mij gebeld en een afspraak gemaakt dus, kort ritje in de auto, met prachtige luchten onderweg. 

Ik wordt om klokslag 10 gedropt en vind mijn weg naar de Podologie kliniek?? Ja dat zit in OntSpanje allemaal onder één dak en is allemaal medisch ook de pedicure. Mijn bestuurder en bijrijdster hebben een klusje te doen in het stadje en beloven mij dat ze mij weer ophalen na anderhalf uur. Oké deal.. Na even zoeken vind ik de voordeur en bel aan, spreek geen woord Spaans, maar begin wel (mits niet te snel) aardig wat te verstaan.

Er doet een dame open in een witte jas die in het rap Spaans vraagt of ik voor de pedicure kom. SiSi brabbel ik er een eind op los ondertussen naarstig zoekend op mijn foontje naar Google  translate... Pfff gevonden! Helaas geen internet. Haar dochter gaat mijn voeten onder handen nemen. Het is een nog jong vrouwtje die een dochtertje van twee heeft, dat kom ik niet veel later aan de weet.

Zij vraagt in gebrekkig Engels of ik op vakantie ben en ik antwoord in het gebrekkig Spaans dat dit niet helemaal het geval is. Ik vertel haar dat ik schrijfster ben en dat ik nu aan een kinderboek werk dat in de herfst van dit jaar gaat uitkomen en laat haar de foto van de cover zien. Daar is zij van gecharmeerd. Zij vraagt of het ook in het Spaans uitkomt en ik kan alleen maar zeggen ' wie weet wie weet? Zij wil graag een boek op de voorhand kopen. Hoe leuk is dat? Ik geef haar mijn laatste visitekaartje en wij gaan facebook vrienden worden. Zij heeft geen wifi wachtwoord van de kliniek, maar pakt haar eigen telefoontje, dezelfde als die ik heb en stelt Google translate in. Leve dit medium! Ik hoef alleen maar in te tikken wat ik wil zeggen in het Hollands en voordat ik het besef is alles vertaald naar het Spaans.. Dit is toch zo leuk! Ze vertelt mij, terwijl ze met mijn voetjes aan de slag gaat en nadat ik haar een foto heb laten zien van mijn boek 'Leven vanuit verzet' dat zij twee keer al in Amsterdam is geweest en dat zij ook het Anne Frankhuis heeft bezocht en dat heel indrukwekkend vond. Ik vertel haar mijn Anne Frank huis story en haar mond valt open. Ik speelde als kind in dat huis dat toen leeg stond. Zo grappig wat zich dan ontspint...

Wanneer mijn voetjes klaar zijn ( waarvan mijn nageltjes niet gelakt worden, omdat het een medische instelling is...) Doe ik zelf straks thuis wel denk ik.

Zij tikt, in het Spaans' leuk je ontmoet te hebben' ik tik in 'dat is helemaal wederzijds' en beiden nemen wij dankzij deze vertaal app

op een leuke en speciale manier afscheid van elkaar. 

Ik ga vast nog een keer een afspraak maken met haar en wie weet is mijn Spaans dan beter...Maar voorlopig hou ik die app er nog wel even in...

Hasta luego, wordt vervolgd 

J©sephientje