Mijn ladylike vriendin, u weet wel zij van de plastische chirurg. Zie mijn blogje 'ijdelheid u naam is vrouw' heeft het druk en rijdt met haar schattige autootje van hot naar her om alles binnen een bepaald tijdstip op rit en regel te hebben. Zij hoort na het benzine tanken, want dat moet ook op tijd gebeuren, een rare tik op het achterzijkantje van haar voiture waar ze eerst geen acht op slaat, maar na een paar minuten begint het haar te irriteren.
'Hee? dat is een raar tikje' mompelt zij in zichzelf en manoeuvreert het voertuig naar de vluchtstrook. Na een kleine rondom inspectie, ontdekt zij dat het klepje van de benzine tank niet dicht zit en tijdens het rijden tegen het kontje van haar autootje aantikt. Ze moppert een beetje in zichzelf, geeft het ding een klap, dicht, tik, zet haar gevaren lichten uit geeft richting aan en keert rustig terug de snelweg op..
Rij, rij... dan maar iets minder haastig. Maar na een kort poosje komt ze tot de ontdekking dat haar autootje niet helemaal meer doet wat zij wil. Ze gaat voor de zekerheid maar rechts rijden en is er niet echt gerust op.
Dan neemt een schurend geluid de overhand en dat geeft een golf van ongerustheid in haar zenuwbanen. Met trillende vingers stuurt ze het schatje aan de kant van een kleine invoegstrook en belt met bibberende stem, de ANWB Wegenwacht.
De wegenwacht: 'Goedemiddag mevrouw waarmee kan ik u van dienst zijn?' 'Oh meneer' piept mijn vriendin met een benepen stemmetje' u weet niet half hoe blij ik ben dat ik u aan de lijn heb, er komt een schurend geluid uit mijn autootje en het voelt niet echt helemaal zuiver, want mijn stuur trekt ook een beetje weg en en en...' Oh meneer ik ben op van de zenuwen!' kirt ze er achteraan. 'Helemaal op!' De man vraagt rustig waar zij staat en of zij dat aan hem kan doorgeven. Nee dus! Dat weet zij niet. Dan moet zij met gevaar voor eigen leven toch het autootje uit om iets in te tikken op de app, zodat de wegenwacht uit kan peilen waar zij zich bevindt.
'Zo te horen heeft u een lekke achterband mevrouw' zegt de ANWBer. 'Oh Jezus hoe kan dat nou? Ik heb net getankt en toen had ik het nog niet! De man stelt haar gerust en zegt dat hij haar locatie heeft en zo bij haar is. Hij vraagt of ze de auto nog iets meer richting berm kan zetten, haar knipperlichten aan kan doen en verder wil wachten. ' Ik ben onderweg naar u.
Na 30 minuten ongeveer ziet ze de auto van de Wegenwacht met zwaailicht aan komen rijden en ze slaat een zucht van verlichting.
'He gelukkig daar is mijn reddende engel om mijn band te verwisselen.' De reddende engel loopt, nadat hij zich keurig heeft voorgesteld, eerst maar eens om de auto heen en constateert dat mevrouw een klapband heeft gehad. Vriendin schrikt zich wezenloos en doet nadat de man haar instructies geeft waar het thuiskomertje lees (reserveband) zit, de achterklep open om vervolgens tot haar grote schrik te moeten ontdekken, dat zij dus helemaal niet in het bezit is van een reserveband! Wel van een pompje! Maar als je niets hebt om op te pompen, dan houdt het snel op! Van de klapband is namelijk niets meer over dan wat gerafelde stukjes op de velg.
Vriendin heeft nu klotsende oksels en een enigszins rood gelaat.
De ANWB man, die heus wel wat gewend is op dit gebied, heeft inmiddels een sleepauto gebeld en Rijkswaterstaat die de weg af gaat zetten opdat de sleepdienst zijn werk kan doen.
Daar sta je dan ik het donker! Het huilen staat haar nader dan het lachen. Maar ook hier is de redding nabij.
De man van Rijkswaterstaat zet met pionnen de weg af, de sleepdienst rijdt het zielige autootje op zijn grote toet toet en maakt het stevig vast, safety first.
En mijn vriendin? Zij filmt het allemaal...
Zo is zij heel snel, weg van de snelweg.Eind goed al goed. Zij heeft het zonder brokken en verdere ongemakken overleefd en haar dierbare karretje ook.
Leve de koningin hoera hoera hoera...
Met dank aan de ANWB die denkt tenminste met je mee. En natuurlijk aan de man van rijkswaterstaat met z'n pionnen, wat had zij zonder hem begonnen.
J©sephientje.
'Hee? dat is een raar tikje' mompelt zij in zichzelf en manoeuvreert het voertuig naar de vluchtstrook. Na een kleine rondom inspectie, ontdekt zij dat het klepje van de benzine tank niet dicht zit en tijdens het rijden tegen het kontje van haar autootje aantikt. Ze moppert een beetje in zichzelf, geeft het ding een klap, dicht, tik, zet haar gevaren lichten uit geeft richting aan en keert rustig terug de snelweg op..
Rij, rij... dan maar iets minder haastig. Maar na een kort poosje komt ze tot de ontdekking dat haar autootje niet helemaal meer doet wat zij wil. Ze gaat voor de zekerheid maar rechts rijden en is er niet echt gerust op.
Dan neemt een schurend geluid de overhand en dat geeft een golf van ongerustheid in haar zenuwbanen. Met trillende vingers stuurt ze het schatje aan de kant van een kleine invoegstrook en belt met bibberende stem, de ANWB Wegenwacht.
De wegenwacht: 'Goedemiddag mevrouw waarmee kan ik u van dienst zijn?' 'Oh meneer' piept mijn vriendin met een benepen stemmetje' u weet niet half hoe blij ik ben dat ik u aan de lijn heb, er komt een schurend geluid uit mijn autootje en het voelt niet echt helemaal zuiver, want mijn stuur trekt ook een beetje weg en en en...' Oh meneer ik ben op van de zenuwen!' kirt ze er achteraan. 'Helemaal op!' De man vraagt rustig waar zij staat en of zij dat aan hem kan doorgeven. Nee dus! Dat weet zij niet. Dan moet zij met gevaar voor eigen leven toch het autootje uit om iets in te tikken op de app, zodat de wegenwacht uit kan peilen waar zij zich bevindt.
'Zo te horen heeft u een lekke achterband mevrouw' zegt de ANWBer. 'Oh Jezus hoe kan dat nou? Ik heb net getankt en toen had ik het nog niet! De man stelt haar gerust en zegt dat hij haar locatie heeft en zo bij haar is. Hij vraagt of ze de auto nog iets meer richting berm kan zetten, haar knipperlichten aan kan doen en verder wil wachten. ' Ik ben onderweg naar u.
Na 30 minuten ongeveer ziet ze de auto van de Wegenwacht met zwaailicht aan komen rijden en ze slaat een zucht van verlichting.
'He gelukkig daar is mijn reddende engel om mijn band te verwisselen.' De reddende engel loopt, nadat hij zich keurig heeft voorgesteld, eerst maar eens om de auto heen en constateert dat mevrouw een klapband heeft gehad. Vriendin schrikt zich wezenloos en doet nadat de man haar instructies geeft waar het thuiskomertje lees (reserveband) zit, de achterklep open om vervolgens tot haar grote schrik te moeten ontdekken, dat zij dus helemaal niet in het bezit is van een reserveband! Wel van een pompje! Maar als je niets hebt om op te pompen, dan houdt het snel op! Van de klapband is namelijk niets meer over dan wat gerafelde stukjes op de velg.
Vriendin heeft nu klotsende oksels en een enigszins rood gelaat.
De ANWB man, die heus wel wat gewend is op dit gebied, heeft inmiddels een sleepauto gebeld en Rijkswaterstaat die de weg af gaat zetten opdat de sleepdienst zijn werk kan doen.
Daar sta je dan ik het donker! Het huilen staat haar nader dan het lachen. Maar ook hier is de redding nabij.
De man van Rijkswaterstaat zet met pionnen de weg af, de sleepdienst rijdt het zielige autootje op zijn grote toet toet en maakt het stevig vast, safety first.
En mijn vriendin? Zij filmt het allemaal...
Leve de koningin hoera hoera hoera...
Met dank aan de ANWB die denkt tenminste met je mee. En natuurlijk aan de man van rijkswaterstaat met z'n pionnen, wat had zij zonder hem begonnen.
J©sephientje.
Hahaha geweldig pijn in mijn kaak en van het lachen wat schrijf je toch heerlijk....Ben in de winkel en dacht hup rek naar buiten Al het glitter er ook op loop naar binnen,en je raad het al kedeng alles omver 😫😫😫de poppen lagen bij beans voor het raam en het bord er boven op.Lekker he fijne zaterdag love you 😘😘😘
BeantwoordenVerwijderenOMG.. kan het een keer normaal? haha
BeantwoordenVerwijderen