Dit is TE grappig.

Mijn allerliefste landlady,

heeft een robot stofzuiger die haar huis kuist.

Het ding glimt van trots wanneer het uit zichzelf (ingesteld door een mens met een duidelijk leesbare handleiding erbij) zijn eigen huisje weer terugvindt.

Op gladde oppervlakken is het een kanjer en een genot om hem in huis zijn gang te laten gaan, maar op hoogpolige tapijten zegt het ding, doe het lekker zelf. Maakt niet uit, er is meer gladder oppervlak dan hoogpolig, dus het ding doet het in principe prima.

Ik heb een vriendin in Holland die ook zo’n ding heeft en het zijn werk laat doen wanneer zij aan het foerageren is voor de wekelijke boodschapjes.

Ze instrueert hem op een bepaalde tijd en gaat weg met de lege flessen in haar karretje. Wanneer zij de deur heeft dichtgetrokken, begint het ding aan zijn klus. Toch fijn als je na het boodschappen doen ziet dat het ding na zijn dienstje weer helemaal veilig in zijn robotstofzuiger mandje rustig ligt uit te rusten.

Ik overweeg ook zo’n ding, maar moet nog even sparen. Hoewel? Na het debacle van vandaag weet ik het nog zo net niet en twijfel ik een beetje.

Mijn landlady, een lichtelijk vergeetachtig typje, vertelt mij met een stalen gezicht dat ze haar stofzuiger aan het werk had gezet terwijl zij mijn boek uitlas en plotseling het ding gevaarlijk hoorde grommen als stond het tegenover de grootste en wildste pitbull die je je maar bedenken kan. Met enige moeite stond zij op van de plek waar zij zich lekker had genesteld en zag het grommende ding worstelen onder een van haar stoelen in de kamer, met een(door haar vergeten neergezet bord waar gisterenavond nog iets van yoghurt in zat) zich grommend vooruit slepend met plakkende yoghurt veeg vloer kwastjes over het gladde oppervlak. Ik kan bijna mijn lachen niet inhouden, maar de zorgelijke manier waarop mijn landlady dit verhaal verteld, gebied mij mijn lachen nog even in te houden, ik zie het in mijn hoofd als een youtube filmpje. Maakt zij zich nu zorgen over haar eigen slordigheid? Of over de inmiddels overspannen robot die zij naarstig uit het bord heeft gevist en die het gelukkig nog deed toen ze zijn kwastjes van alle yoghurtresten had ontdaan. Het ding liep gelukkig weer helemaal uit zichzelf terug naar zijn mandje. Rustgevend.

Eind goed al goed… Mag ik dan nu wel lachen? Oké, we lachen er samen

hartelijk om. Ik besluit in stilte toch door te gaan met sparen, want het lijkt me wel wat zo’n ding.

Gemak dient de mens nietwaar?

J©sephientje