vervolg Feliz Navidad

En weer zit deze tevreden mens gewoon buiten op hetzelfde plekje als gisteren, Ik luister naar een zeer toepasselijk prachtig lied. 'Houd Moed' gezongen door Britta Maria. Wat een feestje voor mijn hart en ziel. En het zonnetje schijnt...

2de kerstdag viert men in Spanje niet echt, dus die dag poekel en keutel ik wat in mijn huisje en stap maar eens onder de pomp om mij weer eens ouderwets mooi op te tutten en aan te kleden . We hebben een diner afspraak en gaan bij vrienden van de familie, die een restaurant runnen in Denia een hapje eten. Een mooi kerstmenu met keuzes uit allemaal heerlijkheden.
Denia is ongeveer een uurtje rijden vanaf hier, maar dat vind ik helemaal niet vervelend, ik geniet van de lichtjes in de bergen en de bewegwijzering. Er is zoveel te zien voor mij, ook in het halfdonker. Ik ben goed uitgerust heb in de middag een kleine siesta gehouden en dat scheelt echt.
Wat een aardige mensen, we worden heel hartelijk ontvangen door hen en er is een tafel voor ons gereserveerd.

We beginnen met een overheerlijke wijn, wat brood en hele lekkere dips en olijfjes. De menu kaart bekijkend, die er goed uitziet weet ik al wat ik ga kiezen.

Het voorgerecht is een mooi opgemaakt bord met vis gerechtjes

De zaak en tafels zijn feestelijk aangekleed zodat er zeker een kerstsfeer is, maar dat heeft natuurlijk te maken met het feit, dat het Nederlandse mensen zijn, die ook al heel lang hier wonen.
Ik ga voor de eendenborst voor het hoofd gerecht en een overheerlijke limoncello sorbet.

Het eten is verrukkelijk van smaak 

Wij smullen en genieten met zijn drietjes van alles wat ons wordt aangedragen.

 

Merry Christmas en complimenten aan de chefkok.

Nu pas dringt het echt tot mij door dat het kerstmis is, kerstavond was een familie feest zoals het vroeger bij mij moeder thuis ook was, maar dit overheerlijke etentje maakt het nog eens extra feestelijk omdat het hier allemaal zo betaalbaar is. Wanneer wij naar huis gaan buiken wij uit in de auto vol van het lekkere eten en voldaan. 

Toch wordt er ook letterlijk en figuurlijk een beetje roet in/na het eten gegooid... Op de heenweg liep ik naar boven en zagen wij alledrie dat mijn kachel bezig was flinke rookpluimen uit te stoten, die na enkele minuten gelukkig afnamen dus wij gingen welgemoed op pad en kwamen laat thuis, iedereen was moe en ik ging dus ook naar beneden naar mijn eigen huisje.

Nam nog een afzakkertje en keek nog even mijn post na, zette de kachel wat hoger, maar sloeg er verder geen acht op totdat ik geen vlammen zag en inmiddels steenkoud geworden was. Het was 1.30 uur, tijd om naar bed te gaan. 

De volgende ochtend wilde ik de kachel op stand 22 graden zetten, maar er gebeurde helemaal niets. Mijn kachel was kennelijk op de avond van 2de kerstdag in coma geraakt en waarschuwde ons met rooksignalen, die wij gewoon aanzagen voor een beetje uitstoot van roet. Gelukkig hebben Nederlandse emigranten in Spanje altijd Nederlandse mensen om zich heen en helpt men elkaar zoveel als mogelijk is.  Ene Jurgen werd gebeld en die zou de kachel komen repareren. Nee niet om 12 uur en ook niet Mañana, maar hij kwam tegen 15.00 uur aanscheuren over het grove grindpad, met zijn klus mobiel vol met gereedschap. Aardige vent, ik blij dat hij Hollands sprak, want mijn Spaanse woordenschat is iets meer uitgebreid dan twee weken terug, maar nog lang niet voldoende om in het Spaans te vertellen dat mijn kachel in coma was geraakt.

Nog een gelukje, dat de zon scheen en ik de hele middag ipv van binnen een buitenbureau kon creëren en daar heerlijk aan heb zitten schrijven net als nu. Het hele spul van boven is sinaasappels aan het plukken ergens en ik heb het hele rijk alleen net als gisteren.

Grappig zoals dingen dan weer gaan, Jurgen en ik meteen een klik. Ik stel me voor als Josephien want José kennen ze hier niet als de naam van een dame, we babbelen wat over het feit dat hij ook een flink aantal jaren geleden hier is komen wonen in een piepklein hutje, hij is ontwerper en heet samen met zijn vrouw een flink groot huis gebouwd. Het hutje is momenteel voor een poosje verhuurd aan Schotse mensen die omhoog zaten wat huisvesting betrof. We hebben het ook over mijn schrijverschap. ' Weet je wat' zeg ik. 

'Ik geef je een visitekaartje, dan kun je als je tijd en zin hebt eens kijken op mijn jphtje blog.' Jurgen pakt het kaartje aan en zegt 'dat zijn de letters van mijn kentekenplaat.' We moeten allebei hartelijk lachen hierom en ik maak er natuurlijk meteen een foto van. Toeval bestaat niet...

Zijn huisje is, als de schotten vertrokken zijn straks weer te huur... 

Mijn kachel heeft een complete inzinking, er blijkt een zekering kapot, de  kachel wordt uitgezogen en schoongemaakt, de zekering wordt vervangen en uit voorzorg is mijn landlady op pad om een nieuwe gaskachel te kopen en dat is maar goed ook, want na de vervanging geeft mijn pelletkachel nog een grote diepe zucht en vertrekt meteen naar de kachelhemel. Morsdood!

Maar de reddende engel met de gaskachel was al onderweg en bijna thuis, dan maar even noodgedwongen aan een drankje. Anders duurt wachten wel erg lang.

Ik heb nu een brandende gaskachel die op een gasfles is aangesloten. Het is beter dan niets en het ding heeft mijn huisje in een mum van tijd aangenaam warm. Heel vroeger hadden mijn toenmalige man en ik ook zo'n soort van gaskachel op de kleine woonboot, dus het ding is mij niet echt vreemd. Toch zet ik hem s'nachts liever uit. Gaskachels geven veel vocht af en je moet goed luchten. Ook hier in de heuvels kan het in deze tijd van het jaar vochtig zijn en dubbel vocht is niet helemaal lekker voor mijn spiertjes. Dan maar even met de wisser door het pand in de ochtend en lekker even de schuifpui open. En genieten van de zonnestralen.

Op en in het land waar het leven goed is. 

Ik hoor het treintje naar Valencia in de verte aankomen en begin het een beetje koud te krijgen, het is ook al bijna 17.00 uur. Ik ga naar binnen en steek mijn kacheltje aan. Hasta Luego mooi weekeinde

Wordt vervolgd:

J©sephientje