De levende code van het hart.

Laat mij u vertellen, waarom ik mezelf een bevoorrecht mens voel.

Een poosje geleden kreeg ik van kipdochter Delcia het boek ‘Onbegrensd leven’ van natuurfotograaf Jan van der Greef cadeau.

Wat een aanwinst in mijn bewaar boekenkast! Ik ben er reuzeblij mee.

Nadat ik het met veel plezier las en bij elk hoofdstuk bevestiging kreeg van hetgeen ik in mijn hart voel, sloeg ik het boek, met een diepe zucht, dicht.

Wat fijn, bedacht ik dankbaar nog nagenietend, dat er steeds meer mensen zijn die net als ik bewust ‘by heart by feeling’ leven. Die in verwondering stil zijn, kijkend en genietend van wat de natuur ons te bieden heeft. Deze man draagt dit uit in de meest prachtige beelden van het gevleugelde volk, los en toch in verbinding met alle andere schepselen.

De (h)erkenning dat zowel kracht als passie onderdeel zijn van het leven. Waar wonderen gebeuren en wijze levenslessen worden aangeboden, lessen die ons verder brengen op ons levenspad. Maar deze bijzondere man, gaat verder, hij zoekt met zijn telelens en sluitertijden de grenzen op van zoveel schoonheid die voorbij eenheid, ‘Beyond onenes.’liggen.

Dit is de mystieke staat van zijn in al haar vormen. Het ultieme geluksgevoel van alles dat is, was en zal zijn, dat gelijktijdig de niet te omschrijven zachte pijn van heimwee weergeeft. Dat complete moment van heelheid en verbondenheid. 

De magische verbinding met de kosmos, in een seconde die alles in zich heeft. Voorbij tijd en ruimte is slechts het eeuwige zijn, in stilstaande beweging van al wat is.

In de Mayacultuur begroet men elkaar met de woorden ‘in lak'ech ala k'in’ het is een verklaring van een-zijn van eenheid ‘ik ben jij en jij bent mij’ het is een eren van elkaar in een spiegelende verbinding. De Lakota zegt ‘Mitakuye Oyasin’ hetgeen zoveel betekent als ‘al mijn relaties.’ Voor de Inca is het ‘Wiracoche’ en ‘Namaste’ wordt in Oost India als de begroeting van het hart gebezigd. Het is het eren van elkaars verbondenheid.

Deze verbinding hebben wij met alle levende schepselen om ons heen. De bomen, de vogels, de sterren, de hemel en de aarde.

Vanmiddag ben ik dankzij de tip van mijn lieve Delcia samen met  dierbare vriendin F naar een lezing van deze bijzondere man geweest. Het is een stralende dag, de zon staat hoog aan de hemel en de temperatuur is aangenaam. Het is niet zover uit de buurt dus met een kleine omweg zijn wij op de plek van bestemming. De lezing wordt gegeven in een kapelletje in Soesterberg in een prachtige omgeving.

Ik neem het boek mee en hoewel ik net op tijd zie dat het al gesigneerd is, is mijn wens dat deze bijzondere mens er nog iets persoonlijks inschrijft. Hij schrijft na afloop van de lezing' Geniet van de magie van het leven en de diepe                                                      verbondenheid.' 

                                                                                                                                                                                                   

Na de koffie, die geserveerd wordt in de zonovergoten serre, begint de lezing en kijk ik vol bewondering naar een oogstrelend zwart wit foto die getoond wordt op een groot scherm, wij zitten vooraan en ik weet en voel intuïtief, dat dit een hele bijzondere middag gaat worden. Gespannen wacht ik op de dingen die komen gaan. Van af de eerste seconde ben ik geboeid door de spreker en luister ik aandachtig, soms word ik meegezogen en reis ik een stukje mee.

Deze lezing vertelt over reizen en het letterlijk en figuurlijk tot stand komen van deze bijzondere momentopnames. Ik hoef alleen maar te kijken, te luisteren en vooral te genieten, de levensfilosofie van deze bijzondere mens sluit naadloos aan op hoe ik in het leven sta. Bewonderenswaardig is de levenswijsheid die deze man uit zijn reizen put, temeer omdat hij door zijn handicap in een rolstoel is beland. Hij heeft polio. Hij verteld ons dat er niets is dat je tegen kan houden wanneer jij je dromen vanuit je diepste wezen wilt waarmaken. Dit nu, is precies wat hij ons laat zien.

Thema’s als vertrouwen, overgave en loslaten komen aan bod. In een kort stukje film waarin hij (vastgebonden op een brancard en gedragen door een aantal dragers die zich een weg omhoog ploeteren door de drassige grond en soms ook wel eens uitglijden) ons een stukje meeneemt de vochtige Jungle in, om zo de plek te bereiken waar zich een hele bijzondere vogelsoort schuilhoudt waarvan hij de wens heeft deze te mogen aanschouwen.

Hij gunt ons ook een blik op hetgeen hij vanuit zijn liggende positie ziet. Hij kijkt immers richting de hemel tegen een prachtig groen bladerdak aan, dat zo af en toe wat lichtstralen doorlaat. Het is een wonderbaarlijk gezicht de dragers te zien zwoegen met alle geduld en empathie voor de man die slechts kan meedeinen op de golfbeweging van hun voorzichtig neergezette voetstappen. Respect is hier het sleutelwoord, Ik prijs mij gelukkig dat ik hieraan  met mijn ogen mag deelnemen. Ik hou van vogels van hun kleurrijke verenpracht, hun gedragingen het baltsgedrag en van het uitslaan van hun vleugels. Ik begrijp de liefde van deze man voor de gevleugelde die zich in zijn nabijheid op hun gemak voelen, zich telkens laten zien en zelfs even meeliften op zijn energie. Ik weet nog haarfijn hoe het voelt als je met een hele grote roofvogel op je handschoen staat en je oogcontact hebt met deze prachtige wezens van het element lucht. De foto’s die hij ons laat zien zijn stuk voor stuk magisch en hebben een verhaal van de andere wereld daar waar slechts zijn telt. Het dynamische in o.a de bewegingen van veelal vogels is met zoveel geduld vastgelegd en zo met liefde voor het dier, dat het bijna weergeeft alsof je in een andere dimensie verkeert.

Hij lijkt te spelen met hun bewegelijke energie en zij spelen voor hem de levende code van het hart, die vaak niet in woorden te vatten valt en slecht het gevoel aanraakt. In die magische ene seconde die geen tijd kent en toch alle tijd omvat. Die ons mensen laat voelen dat er meer is dan wat wij kunnen bevatten. Zo micro zo macrokosmos ‘Beyond oneness.’

J©sephientje