ZONDAG Op mijn eigen eiland

Zondag op mijn eigen eiland.

Op mijn computerscherm komt de ochtendzon op, die de duisternis van de donkere nacht zachtjes verjaagd. Het begin van een gloednieuwe dag.

‘He?’ hoor ik u zeggen ‘hoe is dat nu mogelijk?’ Ik schreef het al eens eerder, de techniek staat voor niets.

Ik heb namelijk een zelfdenkende computer die niet alleen met zijn tijd meegaat en het automatisch verspringen van zomer naar wintertijd volledig zelf regelt, maar ook de wisseling van dag naar nacht laat zien.

Het blijft mij fascineren.

Eerst had ik een mooie aanblik op mijn scherm van een groot stuk zandduin in een woestijn, ook dat wisselde van dag naar nacht, je zag als het ware de zon ondergaan in de woestijn. Prachtig, ik kon er geen genoeg van krijgen.

Totdat mijn eigenste computer bedacht dat het uitzicht van mijn beeldscherm maar eens vernieuwd moest worden. (Had hij dorst gekregen van al dat zand?)

Er kwam een nieuwe update met nog meer leuke technische snufjes en daar hoort natuurlijk ook een ander beeldscherm bij.

Ik, stoere durfal, download en installeer alsof het allemaal niets is en nu kijk ik tot mijn grote

verbazing en intense vreugde naar een stevige rotspartij in zee waar in het oosten de zon opkomt, zodat de vlakke kanten van de uit zee stekende stenen verlicht worden en een gouden aanblik opleveren. Langzaam gedurende de dag wordt het licht breder en verlicht het mijn eigen eiland in zee. Het heeft iets vertrouwds en iets hoopvols. Ik kan u verzekeren dat deze aanblik mij alleen al een blij gevoel geeft over de dag die voor mij ligt.

Dit eiland met zijn nieuwe snufjes heet ‘Catalina.’ is mij toe gevallen.

Wanneer het later op de dag wordt past het licht op ‘Catalina’ zich aan en valt de duisternis  ook daar langzaam in. Het is een wonderlijk schouwspel. Als ik naar buiten kijk en zie dat het gaat schemeren, doet mijn beeldscherm mee. Op mijn eiland, valt de schemering langzaam in. Net als daarna de volledige duisternis, die beschenen wordt door de maan die mijn eiland in een prachtige zilverachtige gloed vredig de nacht laat ingaan. Dit is virtueel genieten van deze wonderen.

Ik vind het een uitvinding en probeer mijzelf op de hoogte te houden van alles wat er op dit gebied uitgevonden wordt.

Dit tijdperk dat aan de ene kant zo spannend en verwarrend is, brengt mij door deze nieuwe snuf even helemaal terug in de rust, de zen van de dagelijkse verschuiving van een etmaal, op een eiland, dat zomaar op mijn bureau de zon laat opkomen.

Mijn eigen eiland, waar ik niet naar toe hoef te reizen. Het is hier vlak voor mijn neus.

                          J©sephientje  27-10-2019