IK TEL MIJN ZEGENINGEN

Goedemorgen allemaal op deze mooie en stille zondag morgen.

Eerst maar eens even een kopje koffie voordat ik u wederom ga lastigvallen en bijpraten over het wel en wee van Josephientje in de afgelopen twee weken. Ik had nog niet eerder de tijd en de rust genomen om een blogje op papier te zetten, maar vandaag heb ik een belofte aan mezelf gedaan om, hoe dan ook, te gaan zitten en te schrijven. Ik ben hard op weg nu. Dit is slechts het begin van een aantal weken waarin ik in een soort van tornado ben terechtgekomen die nog na dendert en die voor mijn gevoel zich nog tijdje zal voortzetten voordat de echte storm weer gaat liggen. Maar dan zit ik op een hele andere plek. Daar ga ik later over schrijven. 
Deze wervelstorm, begon met zachte warme aangename passaatwinden die vervolgens alsmaar feller en kouder werden en overgingen in een kille nietsontziende cycloon die alles probeerde onderuit te halen wat in zijn blikveld kwam.
Maar laat mij beginnen bij de dankbare koestering van de zachte bries die mijn hart verwarmde en mijn dankbaarheid uitspreken over zoveel compassie en steun van mijn medemensen, die mij vaak tot tranen toe roerde en mij menigmaal een brok in mijn keel deed krijgen.
Op tweeëntwintig september jl. deed ik mijn stoute schoenen aan en waagde de stap naar het starten van een crowdfunding voor mijn kinderboek waarvan een deel naar een goed doel gaat. Ik had nooit kunnen bedenken dat het zo'n vlucht zou nemen in een tijdsbestek van slechts een aantal weken. De donaties stromen binnen en de reacties zijn hartverwarmend. Amper een maand verder in de tijd, zitten mijn illustratrice en ik al op de helft van het benodigde bedrag. Ik heb af en toe echt het gevoel dat ik in een achtbaan zit, een rollercoaster. Echt geweldig wat hier gebeurd. We zijn nu over de helft en hebben nog een stukje te gaan, maar daar hebben wij allebei het grootste vertrouwen in. Wat een fantastisch avontuur. Wij gaan ervoor met alle passie die wij in ons hebben. Ik hou u uiteraard op de hoogte, maar misschien wilt u ook eens kijken op de pagina van de Barones von Habeniks? Jaja dankzij Angelique Boezer, mijn lieve en leuke illustratrice, zij heeft hare lolligheid nu een eigen fb pagina gegeven. Jolique geheten. Tik @DebaronesvonHabeniks in op een zoekmachine en daar staat zij (weliswaar nog met de krulspelden op het hoofd) in volle glorie. Ook op insta zijn wij te bereiken en kunt u haar daar volgen. Leuk dat u meekijkt en ons zo fantastisch ondersteunt. hartverwarmend.

Bedankt ook voor het delen

Dan kom ik in de cycloon terecht die zijn ijskoude wind laat waaien over de vreugde en alles probeert kapot te maken en te vernietigen vooral wat mij betreft. Dit is niet de eerste keer dat dit gebeurt, deze pure pesterijen zijn al zo'n vier jaar aan de gang en langzamerhand heb ik hier genoeg van, vooral omdat het vormen aanneemt van stalking.
Daar waar vreugde heerst, aandacht liefde en warmte is, steekt  telkens weer een hele akelige jaloezie, specifiek tegen mij gericht, de kop op. 
Ik ga er in dit schrijven nog slechts heel even op in en daarna laat ik los want het is echt de sop de kool niet waard. Sommige mensen storen zich aan mijn leuke hoofd en een zo mogelijk nog leuker artikel in de krant voor het goede doel. Dat bewuste krantenartikel werd dus een flink aantal keren gescandeerd en respectloos behandeld, vooral de bijbehorende foto moest het ontgelden. In en in triest! Maar vanochtend kreeg ik opeens zomaar een prachtig tegenoffensief onder ogen waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt. Ik had het u zelf niet beter kunnen laten zien.
Ik kreeg dit plaatje onder ogen en heb dat op fb geplaatst meer kan ik voor deze met zichzelf vechtende medemens niet doen. 
En meer energie wil ik er voor mezelf niet meer aan besteden.
Dit schreef ik erbij: Wat je aandacht geeft groeit. Maar vanaf NU niet meer. Mijn woede management zegt, 
stuur de persoon die jou probeert te vernederen 'Liefde Licht en Kracht toe' daar heeft zij/hij behoefte aan.  Bij deze alsjeblieft pak maar aan.

Nilas

Ik ga hier verder niet mijn gal spugen, maar het loopt zo erg de spuigaten uit dat ik een goed gesprek heb gehad met de wijkagente en serieus door haar gehoord ben. Ik probeer me niet te laten vangen door deze negativiteit. Ik ga verder met het tellen van mijn zegeningen. En de kleine wondertjes op mijn pad, waar ik blij van word. 
Een enveloppe met inhoud en lieve woorden van een bijzondere oudere dame die hier ook woont.
Een prachtig boeket bloemen dat ik spontaan van een medebewoonster in mijn handen gedrukt krijg, voor de Barones. Hoe lief is dat? 

En dan kwam mij dit onder ogen vanochtend op deze mooie serene zondag.
Het zijn niet mijn woorden, maar ik mocht ze lezen en wil ze graag delen met u. Het raakte mijn hart aan, deze speldenprik uit de kosmos.

                                          

Een hand vol klachten.

Een oude vrouw komt bij de dokter en zegt: Ik heb één hand vol klachten. Zal ik ze eens opnoemen? Laat maar eens horen zei de dokter.De eerste vinger zijn mijn verloren ouders. De tweede zijn mijn lichamelijke klachten.De derde vinger, dat ik zo weinig meer kan doen. De vierde, dat ik me soms zo eenzaam voel. De vijfde vinger, dat er om me heen zoveel bekenden weggevallen zijn. Dat is inderdaad een hele hand vol, zegt de dokter.Maar die andere hand dan? vraagt hij nieuwsgierig. Dat zijn mijn zegeningen, wilt u die ook horen? vraagt ze. Graag, zegt de arts.

De eerste vinger, dat ik elke dag voldoende te eten heb. De tweede, dat mijn huisje in de winter lekker warm is. De derde, dat er mensen om mij heen zijn die me helpen. De vierde, dat ik de laatste tijd gespaard ben van nog meer ziekten en pijn. De vijfde vinger, dat ik voldoende geld heb om mijn rekeningen te betalen.De dokter kijkt naar beide handen. De vrouw kijkt hem aan en zegt: Hier zijn twee handen die verdriet hebben gedragen, tranen gedroogd en wel eens tot vuisten zijn gebald. Ook twee handen die weten wat leven is. En weet u dat ik nu zo mooi vindt, wat er gebeurt als ik mijn handen vouw tot een gebed? Neen,” zegt de dokter. Als ik dit doe, gebeurt er iets met mijn handen. Dan gaat mijn hand met de zegeningen naar mijn hand met het verdriet. Dan vouw ik de vingers in elkaar en dan komen de moeilijke dingen tussen de zegeningen in. En de zegeningen houden die narigheid in mijn leven tegen. Biddend breng ik mijn verdriet bij God. Daarna tel ik de zegeningen. Weet je, ik ben dankbaar dat ik twee handen heb, ze houden elkaar in evenwicht. Ze houden mij in evenwicht en zo is mijn leven ook minder zwaar.

De dokter knikt instemmend, vouwt de vingers van de ene hand tussen de vingers van zijn andere hand en blijft verzonken in zijn eigen gedachten zitten.

Bron onbekend...

Ik wens u vandaag een hele mooie en liefdevolle zondag toe... met een harte groet van  J©sephientje.