Scheef, schever, scheefst

SCHEEF, SCHEVER, SCHEEFst...

Zo langzamerhand ga ik toch wel denken dat ik een hopeloos grensgeval ben.

Een rampen Annie van de eerste orde, zou ik last hebben van?… Vul zelf maar in.

Het is echt niet om te lachen wanneer ik dat over mezelf zeg want soms schieten mij de angstkrampen door het vege lijf van dit soort idioterie. Maar kennelijk kan ik er niet aan ontkomen en moet ik ook hier weer iets van leren. Lees en huiver en natuurlijk mag er gelachen worden. Ja ook hardop!

Gisteren tegen de avond begeef ik me even naar een lieve vriendin omdat ik vond dat ik wel iets te delen en te vieren had. Ik was helemaal opgewonden en in een lichtelijk euforische stemming. Zo’n soort van Josje lacht, Josje, huilt gevoel. Ik moest huilen en een dansje tegelijk maken. Zelfs mijn vriendin die deelde in de vreugde en de gekkigheid kreeg er kippenvel van.

‘Hier moet op gedronken worden hi ha hupsakee’ zingt mijn vriendin uit volle borst onderwijl een lekkere fles koele witte opentrekkend. Plop zegt de kurk en zij klokt gul de glazen vol. ‘Glaasje water ernaast Jo’ vraagt zij, ‘dat lijkt mij een uitstekend plan.’ Eigenlijk drink ik niet of nauwelijks, maar bij deze feestelijke aangelegenheid hoort een verrukkelijk wijntje. Gastvrije vriendin weet ook in een mum van tijd altijd iets lekkers op tafel te toveren. Wij genieten, proosten en smullen van alle verhalen en heerlijkheden. Never a dull moment. Heerlijk even genieten van alles wat het leven te bieden heeft. Soms heeft een mens dat gewoon nodig en tenslotte ben ik net een echt mens roep ik altijd hardop.

Ik doe mijn verhaal waar wij allebei helemaal blij van worden en gedeelde vreugde is dubbele vreugde nietwaar.

Vriendin schenkt de glazen nog eens vol, ik neem een ferme slok, zet het glas neer en kom plotsklaps tot de ontdekking dat misschien de wijn niet zo goed valt, of...dat er toch echt iets aan mijn brillenglazen mankeert.

In de eerste instantie zie ik dat mijn wijnglas behoorlijk scheef staat, hoe kan dat nou?? Ik rommel wat aan het montuur van mijn bril en vraag intussen of ik al wartaal uitsla of mogelijk met dubbele tong iets aan haar vertel. Zij antwoordt ontkennend en slaat er verder geen acht op. Ik zie toch echt mijn glas, met inhoud, helemaal scheef staan op het houten tafelblad. ‘Ik moet toch echt met die bril terug naar de opticien hoor’ stamel ik, die glazen deugen niet, ik zie bijna alles scheef staan vooral de wijnglazen. Zie jij dat nou ook? Kijk dan, onze glazen staan helemaal scheef, zou ik nu al dronken zijn van twee glaasjes?’ ‘Ja ik zie het ook’ zegt zij met een heimelijke glimlach. ‘Oh gelukkig dan ben ik niet aangeschoten, maar jij dan? Jij ziet die glazen toch ook scheef staan en jij bent toch ook niet tipsy? Nou! dan mag jij ook wel eens met je fok naar de ogendok roep ik nu lichtelijk wanhopig uit.

Dan schiet deze valse vrouw in een langdurige daverende lachbui en terwijl de tranen van het lachen over haar wangen lopen brengt zij al hikkend uit. ’Die glazen zijn scheef Jo, dat hoort zo, die heb ik expres zo gekocht omdat ik ze zo leuk vond en nog steeds vindt. Wij kijken elkaar aan en proesten het uit, wij komen samen niet meer bij van het lachen. Ik ben ook zo’n hulpeloos geval zo af en toe.

Als lachen gezond is, dan hebben wij ons in dat ene moment helemaal rondom genezen gelachen.Laat ik nou heel even gedacht hebben dat het echt aan mij lag, scheve glazen, wie verzint zoiets. Mindfuck, je zou toch helemaal aan je eigen vermogens gaan twijfelen, maar ja zij vindt ze leuk.