Dagje Geboortegrond snuiven.
DEEL EEN...
Een uurtje eerder dan wij normaal plannen, beginnen vriendin A en ik ons halfjaarlijks dagje Jordaan. Schrijfvriendinnetje I schuift wat later ook aan. Zo kunnen A en ik nog even wat belangrijke mededelingen over en weer uit wisselen en een kopje koffie drinken samen, alvorens wij ons gedrieën op de lunch storten. Ik ben ook een uur eerder op weg naar Amsterdam met de trein. Nou dat is duidelijk te merken, de trein is iets voller, maar ik vind een plekje 'klapstoel' bij de deuren en geniet van het vooruitzicht straks weer op geboortebodem uit te mogen stappen.
Ben al blij dat er treinen rijden vandaag, want er is heel wat vernieuwd en verbeterd aan het spoor in mijn huidige woonplaats.
Het belooft ondanks de regenachtige weersvoorspellingen van 'buienradar' (waar ik toch al geen hoge paraplu van op heb) een lekker dagje te worden. Schraal zonnetje, lekker herfst, temperatuurtje waar ik me op gekleed heb en een zacht zuchtje wind. Ik hou ervan, ben dol op reizen.
Vlak voordat de trein op het Centraal station aankomt, galmt de dame van de NS in de omroepinstallatie. 'Beste reizigers dit is het eindpunt, deze trein gaat vanaf het CS niet verder, de NS wenst u een prettige dag toe.' Dat, van het eindpunt, spreek ik onhoorbaar tegen.
Dit is voor mij het beginpunt van wat weer een heerlijke gezellige dag gaat worden, (dat voel ik aan m'n water) prettig geregeld heet zoiets en ik hoef ook niet zoveel verder dan nog een klein stukje met tramlijn 13 naar de Westermarkt.
Wanneer ik de overvolle stationshal uitstap en naar de tramhalte loop zie ik op de halte van lijn 13 en 17 een flink aantal tramconducteurs en conductrices staan. Zij vangen reizigers op die allemaal met lijn 13 of tramlijn 17 mee moeten.
Ik stap op een leuk uitziende Antilliaans mevrouw in uniform af en vraag haar of ze een bedrijfsfeestje hebben omdat ze in grote getale aanwezig zijn? 'Welnee hoor dame' zegt ze met haar leuke tongval' tram 13 rijdt op dit moment even niet en ik weet niet hoelang het gaat duren de tram is ontspoord. Ik, rappe Amsterdamse kan natuurlijk mijn klep weer eens niet houden' Nou beter de tram dan ik, niet dan?' We schieten er allebei van in de lach. Dat heb ik weer! 'En de 17 rijdt die wel?' doe ik nog een zwakke poging, want ik zie de bui al hangen.
'Nee helaas niet, die rijdt namelijk in dezelfde gleuf, deze kan dus net als de 13 evenmin voor of achteruit.' En weer winnen mijn lachspieren het van deze onfortuinlijke mededeling en gieren de leuke conductrice en ik het uit.' 'Nou lekker dan, hoe ga ik nu op de Westermarkt komen?' vraag ik haar, wetende dat dit zo'n dag wordt die je gewoon over je heen moet laten komen, niks plannen hoezo? Het is vrijdag en tramlijn 13 is ontspoord. Een goed begin is het halve werk,' Je moet je teleurstellingen met vreugde dragen zeggen ze bij de padvinderij. Zij geeft mij de tip om dan maar met lijn 2 naar de Dam te gaan, daar uit te stappen en verder te lopen door de Raadhuisstraat naar de Westermarkt. OMG.
Ik stort me vervolgens in een overvolle lijn 2, wring me door de toeristenmassa naar de uitstapdeur om op de tweede halte daadwerkelijk uit te stappen.
Even voel ik mij verloren en kijk ik om me heen, niks Raadhuisstraat denk ik; Veel teveel om en loop rechtdoor de straat in richting de hoge brug van de Singel.
Deze slimme meid had thuis al twee pijnstillers genomen, want dit weer is funest voor mijn botten en spieren en ik heb vandaag wat dit betreft een hele slechte dag, dus strompel ik met mijn stijve lijf de hoge brug op en schiet meteen in een klein stukje jeugdherinnering, dat heet...
Nostalgie:
Toen ik een klein meisje was van een jaar of acht, werkte mijn moeder bij de koekfabriek op de Egelantiersgracht. Mijn voortvarende en slimme moeder had een plannetje bedacht voor de (toen nog) Koninginnedag. Ze kocht tegen inkoopsprijs flink wat koekblikken gevuld met spritsen, kano's en gevulde koeken van de koekfabriek.
Zij huurde een degelijke bakfiets, die ze vulde met de handelswaar en afdekte met een oranje gestreepte markiezendoek. Zo reden wij richting de Dam, om op een goed plekje de waar uit te venten. Mijn zusje en ik waren mee om te helpen en zaten onder het dekzeil, mijn moeder trapte. Dat was behoorlijk zwaar werk met een volgeladen bak en ook nog eens twee meiden erin. De eerste drie bruggen over de grachten gingen gesmeerd, totdat we voor de derde stonden, die hele hoge brug over het Singel. Mijn moeder zette haar benen op scherp, draaide de trappers op volle toeren rond en wij...haalden net de helft van de brug en stonden toen heel even stil, waarna het gevaarte langzaam weer naar beneden rolde.' Eruit meiden' riep mijn moeder kordaat' duwen!' het zweet stond ons alledrie op het voorhoofd, maar we haalde het hoogste punt van de brug, Mam trappen en zusje en ik ieder aan een kant duwen alsof ons leven ervan afhing. We flikten het! Bovenop mochten wij weer onder het zeil kruipen en sjeesden we naar beneden richting het paleis op de Dam. Mijn moeder kreeg daar een mooie stek en nadat al het opbouwwerk gedaan was mochten wij een balletje kopen aan een elastiekje, (die waren alleen op die dag te koop) er zat een netje omheen, daaronder zat zilverpapier en als vulling een bol zaagsel. Zo kon je iedereen zachtjes aantikken.
Wij kregen centjes mee voor een dikke roze zuurstok en konden ons vermaken bij de poppenkast waar we vlakbij stonden. Ik heb hier nog steeds een warm en goed gevoel bij ook al is het heel wat jaartjes geleden.
----------------------------------
Hijgend houd ik me nog eventjes vast aan de brugleuning, deze overpeinzing had ik net even nodig om bij te komen om mijn weg te kunnen vervolgen.
Zo grappig om te zien hoe alles aan verandering onderhevig is. De winkel met het leuke uithangbord
waar ik als twaalf jarige mijn eerst grammofoonplaatje mocht kopen is er niet meer. Er is een eettent voor in de plaats gekomen. Ik kijk mijn ogen uit naar alle etalages en winkeltjes op de plek waar ik in mijn jeugd ook zo vaak heb gelopen. Ik bereik de Prinsengracht en steek over naar de Egelantiersgracht waar ik op het zolderkamertje van nummer 25 ben geboren 'de lijmkit 3 hoog achter.'Het huis staat er zo mooi bij,
met de blauweregen tegen de gevel heeft het wel iets weg uit een sprookje.
Tot mijn grote verbazing zit er vlak voor het huis aan de wallenkant een hele grote reiger, het lijkt wel alsof hij op mij gewacht heeft. het dier blijft een poosje zitten en kijkt mij aan, zo geeft het mij de kans om te observeren. Wat een schoonheid. Wat een gratie en wat een geduld. Mooie eigenschappen die ik mijn moeder ook toekende.
Heel bijzonder.
Langzaam neem ik afscheid van het dier en loop ik de brug over naar Café Sonneveld, recht tegenover het huis waar ik ben grootgebracht en waarvan een foto uit 1957 gebruikt is voor de cover van mijn boek. Ik heb een uitgave van de tweede druk in mijn tas, voor je weet maar nooit...
Vriendin A is er al en zwaait naar me. Ik loop naar binnen, het feest kan beginnen, altijd een beetje thuiskomen bij Cora en haar crew in eetcafé Sonneveld. Een echte aanrader, dat komt niet alleen door de sfeervolle ambiance, maar ook door de hartelijke ontvangst die ik altijd krijg wanneer ik daar binnenstap. Dikke Hugs van de leuke Marokkaanse kok en van gastvrije Cora die langzamerhand een speciaal plekje in mijn hart heeft, ik voel me altijd zo welkom bij haar.
Hé heerlijk, wat kan een mens zich gelukkig en op zijn plek voelen op zulke momenten. En dan is er koffie. A en ik zijn ook weer helemaal blij elkaar te zien en hebben veel uit te wisselen, even tijd voor onszelf. Dan komt schrijfvriendinnetje I binnenvallen en schuiven wij één tafel op voor de lunch...Ik kies voor een warme maaltijd dan hoef ik niet te koken. Hutspot met een balletje gehakt jammie, dat maak ik nooit meer voor mezelf, het eten is verrukkelijk de dames smullen ook van hun kroketten met brood. Alledrie smullen wij van een heerlijke maaltijd. We zijn in een zorgeloos blije stemming. Ik geef schrijfvriendinnetje het boek 'Griet Manshanden' mee, opdat zij zich kan inlezen voor de manuscripten waar zij mee bezig is en ook en vooral om de sfeer te kunnen proeven van hoe het leven in die tijd in Amsterdam was en hoe het er toe ging.
------------------------------
MISSIE VAN EEN SCHRIJFSTER
Na de lunch vertrekken wij naar de Nieuwe Leliestraat, naar de 'Koningin van de Jordaan' tante Fietje Stubbe. Beroemd en berucht in onze Jordaan. Tante Fietje is een pittige tante van 96 jaar die de kaas niet van haar brood laat eten en die met iedereen een praatje aanknoopt en mede daardoor nog steeds een volle agenda heeft.
Onze overleden burgervader Eberhart van der Laan ging menigmaal bij tante Fietje op bezoek voor een kopje koffie.
Een aantal jaren geleden kwam de burgemeester samen met de koning bij tante Fietje en hebben ze onder het genot van een glaasje bier, een blokje kaas en plakjes ossenworst ook even bijgepraat over de door ons zo geliefde Jordaan.
Wij d.w.z schrijfvriendinnetje I heeft een missie voor haar schrijfwerk en wil een interview met de koningin. Tante Fietje zit aan de tafel een lekker hapje te eten, wanneer wij naar haar zwaaien, als zij ons ziet wenkt ze dat wij naar binnen moeten komen. Nou graag! We worden hartelijk ontvangen en mogen gaan zitten. We vertellen waarvoor we zijn gekomen, dat we haar de vorige keer hadden gemist omdat ze in het ziekenhuis lag, maar dat we haar wel een van harte beterschap kaartje hebben gestuurd en haar de groetjes hebben laten doen. Ze vind al die belangstelling helemaal leuk. Deze dame is ook niet anders gewend. A kent tante Fietje al vele jaren. Er wordt een afspraak gemaakt voor het interview over de Jordaan voor het boek van Schrijfvriendinnetje I. ' Oh zegt tante Fietje, ik bin ook een boek an ut skrijven over de Jordaan en de oorlog enso, want dat komt nou tog so bij me bovuhh' daarna vraagt ze, opeens uit het niets, waar ik geboren ben. 'Om de hoek tante Fietje op de Egelantiersgracht, geboren en getogen.' En ik heb een boek geschreven met als titel 'Leven vanuit verzet' dat gaat ook over bepaalde facetten van de oorlog. 'Oh echt waar kind.' Ja echt waar tante Fietje. Dan vertel mijn hart me iets en weet ik opeens waarvoor ik mijn boek heb meegenomen vandaag. Ik pak het boek uit mijn tasje en haal het uit de bubbeltjes enveloppe.
'Kijk daar zit ik op het stoeppie.' Zal ik er iets liefs voor u inschrijven? U krijgt dit boek van mij, dan kunt u het lezen. 'Oh echt waar? Heel even is tante Fietje sprakeloos en ontroerd en weet ze niets te zeggen en dan... 'Meen je dat nou?' Ik bin helemaal onthutst.' Nou dat hoeft niet hoor en ja natuurlijk meen ik het, dit boek is voor u.'
'Oh nou, daar ga ik vanavond in beginnen hoor!'oh oh oh... Ik krijg twee dikke klapzoenen op mijn wangen, ze houdt het boek nog even vast alsof het haar grootste schat is. 'Veel leesplezier' tante Fietje zeg ik er nog even bij en dan is het tijd om op te stappen.
Tante Fietje, de verbindende factor in de Jordaan is een begrip in de Nieuwe Leliestraat. Wat is het toch leuk om mensen blij te maken.
---------------------------------------
Wordt vervolgd:
J©sephientje
Een uurtje eerder dan wij normaal plannen, beginnen vriendin A en ik ons halfjaarlijks dagje Jordaan. Schrijfvriendinnetje I schuift wat later ook aan. Zo kunnen A en ik nog even wat belangrijke mededelingen over en weer uit wisselen en een kopje koffie drinken samen, alvorens wij ons gedrieën op de lunch storten. Ik ben ook een uur eerder op weg naar Amsterdam met de trein. Nou dat is duidelijk te merken, de trein is iets voller, maar ik vind een plekje 'klapstoel' bij de deuren en geniet van het vooruitzicht straks weer op geboortebodem uit te mogen stappen.
Ben al blij dat er treinen rijden vandaag, want er is heel wat vernieuwd en verbeterd aan het spoor in mijn huidige woonplaats.
Het belooft ondanks de regenachtige weersvoorspellingen van 'buienradar' (waar ik toch al geen hoge paraplu van op heb) een lekker dagje te worden. Schraal zonnetje, lekker herfst, temperatuurtje waar ik me op gekleed heb en een zacht zuchtje wind. Ik hou ervan, ben dol op reizen.
Vlak voordat de trein op het Centraal station aankomt, galmt de dame van de NS in de omroepinstallatie. 'Beste reizigers dit is het eindpunt, deze trein gaat vanaf het CS niet verder, de NS wenst u een prettige dag toe.' Dat, van het eindpunt, spreek ik onhoorbaar tegen.
Dit is voor mij het beginpunt van wat weer een heerlijke gezellige dag gaat worden, (dat voel ik aan m'n water) prettig geregeld heet zoiets en ik hoef ook niet zoveel verder dan nog een klein stukje met tramlijn 13 naar de Westermarkt.
Wanneer ik de overvolle stationshal uitstap en naar de tramhalte loop zie ik op de halte van lijn 13 en 17 een flink aantal tramconducteurs en conductrices staan. Zij vangen reizigers op die allemaal met lijn 13 of tramlijn 17 mee moeten.
Ik stap op een leuk uitziende Antilliaans mevrouw in uniform af en vraag haar of ze een bedrijfsfeestje hebben omdat ze in grote getale aanwezig zijn? 'Welnee hoor dame' zegt ze met haar leuke tongval' tram 13 rijdt op dit moment even niet en ik weet niet hoelang het gaat duren de tram is ontspoord. Ik, rappe Amsterdamse kan natuurlijk mijn klep weer eens niet houden' Nou beter de tram dan ik, niet dan?' We schieten er allebei van in de lach. Dat heb ik weer! 'En de 17 rijdt die wel?' doe ik nog een zwakke poging, want ik zie de bui al hangen.
'Nee helaas niet, die rijdt namelijk in dezelfde gleuf, deze kan dus net als de 13 evenmin voor of achteruit.' En weer winnen mijn lachspieren het van deze onfortuinlijke mededeling en gieren de leuke conductrice en ik het uit.' 'Nou lekker dan, hoe ga ik nu op de Westermarkt komen?' vraag ik haar, wetende dat dit zo'n dag wordt die je gewoon over je heen moet laten komen, niks plannen hoezo? Het is vrijdag en tramlijn 13 is ontspoord. Een goed begin is het halve werk,' Je moet je teleurstellingen met vreugde dragen zeggen ze bij de padvinderij. Zij geeft mij de tip om dan maar met lijn 2 naar de Dam te gaan, daar uit te stappen en verder te lopen door de Raadhuisstraat naar de Westermarkt. OMG.
Even voel ik mij verloren en kijk ik om me heen, niks Raadhuisstraat denk ik; Veel teveel om en loop rechtdoor de straat in richting de hoge brug van de Singel.
Deze slimme meid had thuis al twee pijnstillers genomen, want dit weer is funest voor mijn botten en spieren en ik heb vandaag wat dit betreft een hele slechte dag, dus strompel ik met mijn stijve lijf de hoge brug op en schiet meteen in een klein stukje jeugdherinnering, dat heet...
Nostalgie:
Toen ik een klein meisje was van een jaar of acht, werkte mijn moeder bij de koekfabriek op de Egelantiersgracht. Mijn voortvarende en slimme moeder had een plannetje bedacht voor de (toen nog) Koninginnedag. Ze kocht tegen inkoopsprijs flink wat koekblikken gevuld met spritsen, kano's en gevulde koeken van de koekfabriek.
----------------------------------
Hijgend houd ik me nog eventjes vast aan de brugleuning, deze overpeinzing had ik net even nodig om bij te komen om mijn weg te kunnen vervolgen.
Zo grappig om te zien hoe alles aan verandering onderhevig is. De winkel met het leuke uithangbord
Tot mijn grote verbazing zit er vlak voor het huis aan de wallenkant een hele grote reiger, het lijkt wel alsof hij op mij gewacht heeft. het dier blijft een poosje zitten en kijkt mij aan, zo geeft het mij de kans om te observeren. Wat een schoonheid. Wat een gratie en wat een geduld. Mooie eigenschappen die ik mijn moeder ook toekende.
Heel bijzonder.
Langzaam neem ik afscheid van het dier en loop ik de brug over naar Café Sonneveld, recht tegenover het huis waar ik ben grootgebracht en waarvan een foto uit 1957 gebruikt is voor de cover van mijn boek. Ik heb een uitgave van de tweede druk in mijn tas, voor je weet maar nooit...
Vriendin A is er al en zwaait naar me. Ik loop naar binnen, het feest kan beginnen, altijd een beetje thuiskomen bij Cora en haar crew in eetcafé Sonneveld. Een echte aanrader, dat komt niet alleen door de sfeervolle ambiance, maar ook door de hartelijke ontvangst die ik altijd krijg wanneer ik daar binnenstap. Dikke Hugs van de leuke Marokkaanse kok en van gastvrije Cora die langzamerhand een speciaal plekje in mijn hart heeft, ik voel me altijd zo welkom bij haar.
------------------------------
MISSIE VAN EEN SCHRIJFSTER
Onze overleden burgervader Eberhart van der Laan ging menigmaal bij tante Fietje op bezoek voor een kopje koffie.
Een aantal jaren geleden kwam de burgemeester samen met de koning bij tante Fietje en hebben ze onder het genot van een glaasje bier, een blokje kaas en plakjes ossenworst ook even bijgepraat over de door ons zo geliefde Jordaan.
'Oh nou, daar ga ik vanavond in beginnen hoor!'oh oh oh... Ik krijg twee dikke klapzoenen op mijn wangen, ze houdt het boek nog even vast alsof het haar grootste schat is. 'Veel leesplezier' tante Fietje zeg ik er nog even bij en dan is het tijd om op te stappen.
---------------------------------------
J©sephientje
Reacties
Een reactie posten