Een verhalenverteller vertelt

Een verhalenverteller vertelt een verhaal
Omdat het geventileerd wil worden vooral als de verteller meent dat hetgeen hij vertelt inhoudt heeft. Dan biedt het vaak een platform voor de toehoorder. De luisteraar hangt meestal aan zijn lippen (figuurlijk dan hé...)
Verhalen vertellen is nog steeds een kunst, iemand die deze kunst verstaat heeft meestal een gretig gehoor vooral als het verhaal een aantal saillante details bevat.
Wanneer het goed verteld wordt, komt het bij de toehoorder binnen en beklijft het.
Jammer genoeg hoort men vaak alleen datgene wat men wil horen, men distilleert en haalt uit een verhaal zijn of haar eigen waarheid. 
Want de waarheid ligt altijd in het midden. Er is geen waarheid, iedereen heeft zijn eigen perceptie en vult daarop zijn/haar waarheid in. Zoveel mensen, zoveel meningen.
Misschien zal het verhaal na een aantal keren doorverteld nog slechts een stukje van de kern bevatten en is de rest achterwege gelaten of erbij verzonnen. Het is en blijft mooi, spannend of avontuurlijk. Ik ga u een verhaal vertellen in de vorm van een sprookje. Een sprookje met een moraal.
Het verhaal betreft een gebeurtenis tussen personen en wordt meestal verteld vanuit één perspectief en zo krijgt men wel een idee van wat er zich heeft afgespeeld, men zal daarop ook zijn mening vormen en zijn conclusies trekken. Dan is een oordeel snel geveld. Waarop veroordeling meestal volgt. A is goed en B is slecht.
Totdat B besluit zijn/haar kant van het verhaal te vertellen en het te openbaren voor de buitenwereld. Misschien dat gevormde meningen dan bijgesteld gaan worden, het oordeel genuanceerder en de veroordeling milder wordt.
Niet dat Aanklager en Beschuldigde elkaar zullen naderen en ook niet om bewijslasten op te voeren, maar om een patroon van zwijgen te doorbreken. Soms doet zwijgen ertoe, want wat men aandacht geeft dat voedt men. Toch komt er een moment om dit stilzwijgen te doorbreken. Dat moment is NU aangebroken. Dit verhaal wil verteld worden, in de vorm van een sprookje. 

Het sprookje van blijheid en na-ijver.

Er was eens een  blije dame die huisvesting zocht
Zij vond dat in de vorm van een mooi plekje met prachtig uitzicht op de binnentuin. Dat leek haar wel wat in een kleine deftige stad 
heel snel besloot ze het te huren.  

Wat was ze blij, ze voelde zich vrij en kreeg een aantal buren.
Zo blij als ze was in haar nopjes, haar sas zag zij in haar directe omgeving dat alles zo rommelig was. Zo saai en ongezellig toonde
zij wilde het omtoveren tot iets wat men met blijheid en trots bewoonde.
Zij vroeg aan degene die hierover ging, of zij hier iets aan mocht veranderen die zei 'oké ik zit hier niet mee.' Ga gerust je gang en maak er maar iets moois van.

Zo gezegd zo gedaan aan de slag gegaan zij kocht twee leuke en stevige stoelen, voor naast de lift een whiteboard erboven voor dienstmededelingen en gezellige praatjes voor ditjes en datjes ansichtkaarten en plaatjes.

Toen begon de kift!
De stoelen werden verankerd in de vloer door middel van plastic beugels. Want in dit pand was meer aan de hand soms kregen de spullen hier vleugels.
Ook scoorde de vrouw drie grote ronde plantenbakken waarin zij de oude en onzorgvuldig neergekwakte planten een nieuw leven gaf dat was echt nodig en beslist geen straf, wat nieuwe plantjes erbij. Weer was ze heel blij. Ze deed een deur aan deur collecte, bijna iedereen deed mee en vonden het oké, deden allemaal een duit in de zakken voor de verzorging van de leuke plantenbakken. 

                                        

Het was een lust voor het oog, de
woonomgeving knapte zienderogen op het werd hier wat leefbaarder en zag er verzorgder en glansrijker uit. 
De kift ging helaas door! Maar de blijheid liet zich niet uit het veld slaan.
Het begon met het nog steviger verankeren van de stoelen die  bewust kapot waren gemaakt, gelukkig werdt alles met wat hulp vervangen.

De top van de grootste plant moest het helaas ook ontgelden. Die werd er hardvochtig afgerukt. Het vandalisme vierde hoogtij in het complex.

Er verdween van alles door het hele gebouw van de vensterbanken werden de snuisterijen ontvreemd. Er was een ware hetze aan de gang tegen een goedbedoeld stukje gecreëerde gezelligheid. Daar werd de vrouw niet vrolijk van, ze vond het smakeloos, onbehoorlijk, respectloos en stuitend.

 . 

De leuke spulletjes van het whiteboard moeten het ook ontgelden. Tot en met het whiteboard aan toe. nadat de onverlaat betrapt was, werd het bord van de muur gerukt en met tekst voor de deur van de blije vrouw neergezet.

Die er diezelfde dag, nadat ze de lelijke woorden eraf had gepoetst, iemand anders blij mee kon maken en het weggaf.
Er kwam een ander whiteboard, maar het is lang niet zo leuk meer als dat het was. Niemand plakt er meer iets op. De blije vrouw die  de plantenbakken nog steeds verzorgde, trok zich echter niets van  van alle gebeurtenissen aan en hield zich staande.
Want wat je aandacht geeft...
Toch moest haar kant van het verhaal maar eens verteld worden. Het werd tijd. 
Ze heeft schoon genoeg van roddel en van achterklap 
Zij blijft de pure blijheid die ze in het begin had hooghouden door mensen te blijven groeten en belangstellend te vragen hoe het met hen gaat.
Dit sprookje heeft een happy end, want door het te vertellen is het nu algemeen bekend.
                

                               Levensblijheid
                                Het zit niet in een doosje
                                en ook niet in een tasje 
                                                je krijgt het niet cadeau
                                Het huist in het diepste 
                                van je hart en ziel
                                In het binnenste van je jasje
                      
                                 J©sephientje