Rampen Annie

RAMPEN ANNIE  in de bocht

De ijdeltuit uit het vorige verhaaltje 'ijdelheid uw naam is vrouw,' heeft inmiddels weer een nieuwe stunt op haar naam staan.
Het feit dat zij haar eigen stunts bijna allemaal zelf doet siert haar.
Ik zal een kleine beschrijving geven van deze ijdele vrouw, zodat u zelf uw eigen beeldend vermogen hierop los kunt laten.
Mijn vriendin is een loslopende catastrofe met flair, dat dan weer wel. Zij is bijna op leeftijd en nog altijd koket en even slank als een jong meisje. Ze is bij tijd en wijle behoorlijk praalziek, maar dat vergeef je haar onmiddellijk omdat het zo'n leukerd is. 
Ze heeft een knap, bijna rimpelloos gezichtje, waarbij ze de natuur een klein beetje geholpen heeft, ook al is dit, in haar eigen bewoording overduidelijk mislukt.
Een paar sprankelende cognac kleurige spetterogen en ook weer volgens haar een paar mislukte opgespoten lippen completeren het geheel.
Haar modern kortgeknipte jongenskoppie dat helemaal bij haar past, is keurig geverfd in een hele donkerbruine kleur met daarbovenop een soort van topping in een bijna lichtgevende kleur rood. 
Dat rood, waar een verkeerslicht een minderwaardigheidscomplex van oploopt en een spontane aanval van jaloezie van krijgt.
Dat rood nu, moet eens in de zoveel tijd bijgewerkt worden met Henna, een favoriet product uit de Arabische cultuur en minder schadelijk voor haar dakterras dan al die westerse verftroep met ammoniak, waar je haar spontaan met plukken van uitvalt.
Zo'n henna behandeling moet even intrekken en aangezien het hier slechts haar dakje betreft en niet haar gehele kapsel, doet zij dat helemaal zelf, dat scheelt weer enige pegulanten voor de kapper nietwaar?

Terwijl de henna intrekt dopt zij tussendoor even snel haar eigen bonen, braad de karbonaadjes aan en schilt de piepertjes. opdat haar mise en place klaarstaat en zij wanneer haar rooftop uitgespoeld en geföhnd is, beeldig achter het fornuis staat.
Wanneer haar huisgenoot thuis is en zij samen het avondmaal nuttigen, valt haar blik opeens op haar  handen. Van schrik laat zij haar vork vallen en roept in het luchtledige 'K.t hoe kan dat nou?' Met het wegtikken van de tijd nemen haar vingers en haar mooie lange ongelakte nagels steeds meer de kleur aan van een bos wortelen zonder loof.

Huisgenoot houdt wijselijk zijn mond en eet zonder commentaar verder. 'Kijk dan!' roept zij in vertwijfeling dat ziet er toch niet uit, zo kan ik me toch niet vertonen?' Hoe krijg ik dat er nu af? 
Is m'n kop niet mislukt, zijn het m'n handen wel!' verzucht zij zich realiserend dat het dit keer eens niet aan tante dokter ligt maar aan haarzelf. Zij is vergeten bij het uitspoelen van de biologisch verantwoorde kleurstof handschoenen aan te trekken en zit nu op de blaren. Met tien knal oranje vingers en nagels...ze kijkt sip naar haar handen. 'Jo waarmee krijg ik dat er nou af? Hellep me dan? Jij weet vast wel een oplossing hiervoor.' Met een zeer uitgestreken poffertjes porem zeg ik...
'Met niets dus helaas, dat moet slijten en dat heeft best wel even even tijd nodig.'
Waarna ik haar toespreek met deze opbeurende woorden;
'Je hoeft er alleen nog maar een oranje boa bij aan te schaffen dan kun je straks in April een fantastische knaloranje koningsdag vieren. Ik zeg 'niets meer aan doen!' 

In het vervolg zou ik wel, als ik jou was, keukenhandschoenen aandoen wanneer je de aardappelen te lijf gaat, anders heb je kans dat het voortijdig slijt. Schrijf maar op een briefje en plak maar op de koelkast, dan kun je het niet vergeten.
Ze trekt een opgespoten pruillip. Ik vertrek geen spier.


J©sephientje